Opinión

Se ela falase

Se ela falase , como o ‘payador’ das coplas de Atahualpa Yupanqui, ben seguro que diría: ‘no me nuembren (sic), que es pecado’.  Un ‘payador’ como saben, é en Arxentina e Bolivia un cantautor popular que improvisa, ás veces en contrapunto con outro. Aquí falaríamos dun fistor ou, talvez, dun regueifeiro, malia que o oficio deste último ten uns matices máis satíricos e menos poéticos.

As ‘Coplas del Payador’ de Atahualpa son, alén dunha denuncia social e un manifesto a prol das clases traballadoras, unha declaración da dignidade humana por riba da pobreza e da riqueza. 

Se ela falase, a liberdade, teño por certo que se dirixiría nun ton similar a esa gobernante madrileña tan pagada de si mesma e tan poderosa desde o medo —que non respecto— que algúns da súa corda lle teñen: "Non me nomees!"

E si, hai palabras que, en boca de certas persoas, abofé que son pecado, mesmo para quen desbote esta palabra por mor das súas connotacións e prefira expresalo doutro xeito.

Que entende a tal política por liberdade? Do mesmo xeito que a invocou para incumprir as normas durante a pandemia, invócaa hoxe para obviar a obriga de usar máscara protectora nos centros sanitarios. Ninguén lle explicou o primeiro que se nos ensina verbo dese concepto? Refírome ao de que a nosa liberdade remata onde comeza a dos demais. Endexamais terá en conta as consecuencias das súas arroutadas? 

Madame Roland, camiño do patíbulo, pronunciou aquelas emblemáticas palabras sempre vixentes por desgraza: ‘Oh, liberdade, cantos crimes se cometen no teu nome!’ Sucedeu na Francia da Liberdade, Igualdade e Fraternidade que ela defendera —tamén— para as mulleres.

Sospeito que a verdadeira liberdade nada ten a ver co liberalismo, ese lobo travestido de avoíña que inspira á simpática señora. Sucede na comunidade que cualifican de motor da economía do Estado, na Comunidade autónoma da riqueza crecente e os dereitos sociais minguantes. 

Laven a boca con lixivia se pronuncian o seu nome en van. Confesen o pecado e cumpran a penitencia. Poderían recitar cen veces o poema de Paul Éluard, até sabelo de memoria. Case cen versos; mais correrán o perigo de namorarse dela. Remata así: ‘E no poder dunha palabra/recomezo a miña vida/Nacín para coñecerte/para nomearte’.

Nacemos para coñecer a liberdade e non podemos permitir que nola adulteren. Todo dereito lexítimo implica a prohibición do contrario. A saúde, por exemplo. A riqueza necesaria, poño por caso. A verdade, por mostra. 

Por non prohibir, lexitímase a mentira, a pobreza ou mesmo a morte. Ser libres é unha cuestión de responsabilidade e por iso dá medo, como ensinou Bernard Shaw.

Comentarios