Opinión

O día dos benditos

En agosto de 1970 promulgouse a Ley de Peligrosidad y Rehabilitación Social. Dous meses despois,  Francisco Umbral publicou unha novela titulada El Giocondo. O protagonista, un fermoso e enigmático adolescente que percorre a noite madrileña, é, sen dúbida, unha das persoas perigosas ás que se refire a amentada lei. 

Eran moitos e diversos os espécimes sinalados pola que pretendía ser un avance verbo da Ley de Vagos y Maleantes, mais que nada porque facía referencia á rehabilitación social. O perigo do Giocondo e dos personaxes da noite entre os que se movía era, á luz do artigo 2, realizar actos de homosexualidade. Porén, o rapaz buscaba, sen achalo, un amor puro. 

Procuro a novela na miña biblioteca, mais descoñezo que camiño seguiu e onde foi parar. Non é que a queira reler, aínda que teño un recordo bastante borroso dela. O que me intriga é que a miña memoria lle adxudique un subtítulo que agora non vexo en ningunha busca das que fago en internet: El Giocondo o La noche de los malditos.

Véuseme á memoria estes días a tergo de todo o balbordo que espertou o documento papal que aproba a bendición ás parellas homosexuais, así como ás unións de feito e aos matrimonios civís. Pensei que xa é tempo de que a noite dos malditos deixe paso ao día dos bendicidos. E pensei tamén que as bendicións son infinitamente máis cristiás que os anatemas.

Secasí, a Igrexa foi historicamente máis dada a estes, a poñer en boca de Deus as maldicións proferidas polas persoas. Se non me trabuco, ‘anatema’ significa maldito de Deus. A listaxe de anatemas fabricados ao logo dos séculos serviron para solapar a verdadeira doutrina, a do amor e a misericordia. Andan revoltos contra o Papa os que se negan a entender isto, tal aqueles fariseos aferrollados á letra e non ao espírito das normas.

Mais non se preocupen, que quen isto escribe nin quere, nin pode dar leccións de nada. Soamente acudo á literatura para ver nela retallos do sufrimento de moitas persoas. Por exemplo noutra novela, Cada hombre en su noche, de Julien Green, puidemos ler en 1965 o combate de Wilfred, un mozo católico de comezos do século XX que leva unha dobre vida, a se debater entre o sentimento de culpa e a confianza na misericordia de Deus. 

Os Sonetos del amor oscuro, de García Lorca, recompilados e publicados postumamente (1980), son tamén testemuño desgarrado do sufrimento do poeta.

Rosalía de Castro, no prólogo á enigmática novela El caballero de las botas azules (unha muller travestida?), faille dicir á Musa, un ser andróxino: Todo lo que ha sido hecho es bueno, hombre eminente

Repito: é  tempo de que o día  borre as sombras e a noite.

Comentarios