Opinión

Flocos de millo, meu ben

En As chaves do tempo (2001), unha novela de inspiración artúrica, ambientada na Idade Media, Luísa Villalta fala de campos de millo. Poderíase pensar que se trata dun anacronismo se non se ten en conta que o cereal traído por Colón a finais do século XVI, o maíz, adopta aquí o nome do mijo, un pequeno cereal presente en Galiza desde o Neolítico. A ese se refería a nosa autora.

Falamos hoxe do chegado de América que, xunto coa pataca e o tomate, atópanse entre nós coma na casa, a ser puntais da nosa alimentación. 

Se a pataca foi cualificada como pan dos pobres por Antoine Parmentier, o agrónomo e dietista francés que a promoveu no século XVIII, non merece menos recoñecemento o millo que, alén do seu emprego na mantenza do gando, é a materia prima do pan de broa ou boroa, único cereal dispoñíbel en moitas casas antano.

Hoxe celébrase o Día Mundial dos Flocos de Millo (palomitas de maíz ou pop corn, xa que logo). Non nos debe estrañar, porque poucas cousas deben quedar sen a súa efeméride. Mais isto non evita que simpaticemos máis con aquelas que non teñen unha xénese puramente comercial. Ese é o caso da que nos ocupa.

Seica foi nos EE.UU. onde, a partir de 1988, se xestou a idea. Segundo a  asociación de fabricantes deste produto naquel país, preténdese destacar o valor nutricional deste aperitivo tan estimado por nenos e adultos. Desde logo, o negocio funciona.

Os flocos de millo, que seica xa se consumían en Mexico en 1500, teñen gran presenza nos estadios e merecen capítulo á parte nas salas de cine. Confeso que me produce rexeitamento ver entrar nelas as espectadoras e espectadores con cucuruchos máis grandes que as propias cabezas. E xa non é cousa de falar da maridaxe, para dicilo en termos gastronómicos, coa inevitábel Coca Cola. Se cadra a escena me suxire o seguimento cego dos costumes de Ianquilandia; porén, repróchomo a min mesma porque os rostros felices das persoas que se dispoñen ao dobre festín demándanme outra amplitude de miras. Á fin, o cine non o é por completo sen ese recendo tan peculiar como indescritíbel. 

Do millo herdeiro do chegado de América fabrican en Guitiriz as súas sonadas tortas. Adoitan cualificalo de maíz, mesmo cando falan en galego. Non sei se é porque, aínda tras tantos séculos, perdura a idea de que o millo é outra cousa ou se é por non renunciar á rima que une ese saboroso manxar co topónimo do lugar en que se elabora.

Que me perdoen os flocos se prefiro celebrar a torta ou, mellor, as papas. Aquelas das que, segundo a canción que nos cantaba o noso pai, unha vella comeu sete cuncas, recuncou de novo e,  coma un foguete, chispún: estoupou.

Comentarios