Opinión

De Ence a Altri: queimando paraísos (I)

Hai máis de cincuenta anos que un lucense afincado en Pontevedra desde a súa xuventude, me relatou o vivido por el en primeira persoa. 

Chamábase Blas Arias Cortiñas e, despois de ser mestre, licenciou-se en Clásicas para poder dirixir o colexio da Inmaculada daquela cidade que lle doara o propietario, exiliado en Arxentina. É unha longa historia que non vén agora ao caso, mais gustaríame recordar que foron alumnos daquel centro os irmáns Cabanillas, Pío e Gonzalo, ou, anos máis tarde, Méndez Ferrín. Alí foi profesor por algún tempo o gran erudito Isidoro Millán González-Pardo, II Conde de Quirós, de quen herdou o título o sobriño agora eurodeputado. Tamén impartiu aulas no colexio o exmilitar da UMD, Xosé Fortes, tras ser expulsado do exército, ou Daría González, nai do médico e político Francisco Cerviño. E podería seguir engadindo datos e persoas para situar no contexto ao meu relator.
    
Contaba que, antes de instalar en Lourizán a pasteira, foran consultadas polo alcalde, Filgueira Valverde, persoas notábeis da cidade, entre elas o propio Arias Cortiñas. Seica, nun alarde de sinceridade, lle confesou tempo despois, cando a celulosa xa era un feito consumado, que a inmensa maioría se pronunciara en contra.

Talvez non estaba nas mans daquel home, malia ocupar case todos os cargos de influencia na capital, deter a desfeita. Porén, disque mesmo puxo o alumnado do instituto do que era director a reivindicar o que Franco xa ordenara. "Queremos papel!’" era a consigna. E os máis rebeldes engadían: "Queremos papel do váter".

Disque considerara o ditador emprazar a fábrica na ría de Arousa, mais desistira porque, tanto a el como á súa muller, impresionábaos a beleza daquela paisaxe.

Así foi como a praia de Pontevedra e, asemade, unha das zonas con máis potencia marisqueira do noso país,  se converteu no pestilente enclave que coñecemos. Mesmo o elitista colexio de Placeres experimentara un notable descenso na demanda de prazas. 

Perpetrada a barbarie ecolóxica, foron inútiles os intentos de dar marcha atrás. A historia é ben coñecida. 

Agora vén Altri, cal cabalo de Atila, por máis que nos prometan a cuadratura do círculo, a levidade branca da súa pegada. Seica a auga sairá máis limpa que antes de utilizala. Os campos non deixarán de producir a máis vizosa dos herbas. As hortas serán a envexa de todos os verxeis do mundo mundial. O ar recenderá.  Non se plantarán máis eucaliptos para fornecer a pasteira, caerán do ceo. En suma: o maná para toda a contorna. 

A serio: esquezamos de vez  o porvir da Ulloa. Á fin, comer non é preciso, abonda co tecido vexetal para cubrir a vergoña.

Comentarios