Opinión

A cociña é unha nostalxia

RÉNDOLLE co título desta columna homenaxe a Manuel María, autor do libro O camiño é unha nostalxia. Nel, tras declarar a súa pertenza ao país que leva dentro, fainos partícipes das súas múltiples viaxes por outros lugares do mundo. 

Talvez todo o que nos fixo felices algún día devén nostalxia na memoria. Non acontece o mesmo cos malos recordos e o infortunio, eses producen outros sentimentos ben diferentes que convén desbotar.

Nostalxia, melancolía, saudade, señardade, irmás siamesas unidas pola aorta dun ben perdido e, dun xeito paradoxal, posuído ao mesmo tempo, porque endexamais deixará de formar parte das nosas pertenzas.

Se cadra non nos prepararon para isto. É posíbel que non saibamos separar as boas herbas dos saramagos e por iso non gustamos das festas en que outrora, sobre todo na infancia, nos enchoupamos na dita da casa, niño cálido alén dos medos e o inverno. Nadal, Fin de Ano, Aninovo, Reis..., fogar e seres queridos que nos aforraban a propia nostalxia para non poboar tan pronto a nosa; porén, malia todo, facíano.

Seguramente a nosa obriga agora sexa imitalos, mesmo sabendo que estamos a lle fornecer á nosa xente moza os ingredientes para a súa receita de melancolía futura, directamente proporcional ao xeito de enfeitarmos nós estes días, de enchelos de saibos e recendos.

Non é doado entrar na cociña sen remordemento cando as bombas e as fames de fóra resoan na conciencia coma unha marcha fúnebre. Tampouco é doado —nin pertinente, se cadra— furtarlles ás crianzas de aquí a ración de alegría que lles corresponde. Acaso agradecer e ensinarlles a facelo. Quizais valorar e mostrar o valor e fraxilidade da paz e o perigo da guerra, ambas tan perto de nós no día a día. Sen dúbida, compartir e experimentar a ledicia de facelo.

Nostalxia nos dedos que repiten os modos e maneiras da nai e da avoa —o máis ortodoxo feminismo non ha padecer por isto— a trufar o lacón ou reencher o pavo, a elaborar amendoados ou cocadas, a procurar o punto exacto do peixe ou a verdura. 

Solsticio de inverno, Saturnais ou, para quen somos cristiáns, Nadal, natalicio de Cristo. En todo caso, nomes da Luz que anseiamos e merecemos, procura da ledicia que nos cómpre. 

Así a vida, ese urdido de momentos diversos a producir a beleza dos contrarios, o contraste das cores, a textura do pano.

A piques de rematar estas festas, tendo en conta que o 2024 e un ano bisesto, e por mor de seguir imaxinando adornos culinarios para a existencia, que lles parece se deseñamos un menú sinxelo para o 29 de febreiro? Os ñoquis que se fan en algures para ese día pertencen a outra tradición. Creamos a nosa?

Comentarios