Opinión

Po e tempo nos libros

Este ano toca aspirar o po dos libros na casa. Volver a colocalos por temas. Pero, ¿por que che molesta o po nos libros? ¿Non te das de conta de que o deterioro é parte da súa historia? Non atende a razóns. Hai que sacalos dos estantes. De un en un os máis pesados, que son moitos. De tres en tres os delgados, que aínda son máis. Espertalos do sono dourado que dormen no berce dos andeis. E aspirar o tempo perdido, os esquecementos, o silencio. É dicir, o po.

Aínda non chegaches á metade deses case tres mil libros e acórdaste das palabras ‘o saber non ocupa lugar’. Será no cerebro, porque aquí pesa e ocupa moitísimo lugar. Como a exiliada enciclopedia Larousse, a de pedagoxía que ninguén consulta, a das cousas médicas que descubría no teu corpo enfermidades inexistentes. Saberes que vai cubrindo o po, que van perdéndose tempo abaixo. Libros gordos e delgados, caros ou barateiros. Lidos, relidos, esquecidos. Historia escrita de toda unha vida. Biografía sentimental, chea da quentura dos recordos. Sedimentos de cultura cando se vai perdendo todo.

Se non é esta poeira a que provoca as súas bágoas, será o previsible desamparo. El que será destes fillos tan queridos e desexados? Que lles deparará o futuro? Onde rematarán a súa historia os libros de historia? Que mans, que ollos acariñarán, coidarán, ulirán estes libros? Que asisada ‘cofradía del santo reproche’ recordará que hai que aspirar o po?

¡Así non vas rematar nunca! Porque as mans abren os libros recordando o día en que foron estreados. Os ollos demóranse nas datas de compra, dedicatorias, ano de edición, na textura do papel. Desde o alto da escada contemplas un mundo que non é o que asoma pola ventá. O mundo enteiro colle nas túas mans. Como este Anábasis sepia de Xenofonte. A biblia. A ampla colección de Quijotes barateiros. Os manuais de historia que nun mundo de vertixes cambiantes quedaron ancorados no pasado. Poesía improbable nesta parameira social e política tan áspera. El Principito e O Principiño, tan delgados, obesos de citas atribuidas nas redes. Os estantes de filosofía preguntan: para que serve a filosofía? Contesta Emilio Lledó: a filosofía serve para vivir. 

Libros infantís pendentes de agasallar. Tan ben coidados que antes de abrilos aprenderon o respecto sagrado á letra impresa. E os de música. Partituras que algún instrumento espertará. Adornos entre os libros que os benditos descoidos van rompendo. Copan e ocupan ocos por aquilo do horror vacui ou á tendencia ao desorde que din entropía.

Aspirados, recolocados semellan recén lavados e peiteados. Máis que mercadoría son vacina contra a manipulación. Xamais confundirán, como os necios, ‘valor e precio’. Pasarán outro ano nos seus andeis. Reescribindo con po e tempo as súas cálidas biografías.

Comentarios