Opinión

En abril florecen os libros

E MILLÓNS de margaridas negras brotan nas brancas praderías de papel. Ábrense de par en par os caraveis co seu tempo lento fuxindo do TikTok. Cofres enteiros de palabras agachan o tesouro da orxía tecnolóxica chea de ruído e furia. O silencio le. E a súa revolución calada abre as veas das corredoiras do cerebro. Tan perguiceiro, tan lacazán.

Volven en abril soles e augas mil. Andoriñas e libros colgan de estantes e balcóns. Shakespeare e Cervantes, e esta novelista que teño nas mans.

Libros pais de todas as heterodoxias, libros nais de todas as rebeldías. Armas de creación masiva. Escudo contra as présas, vacinas contra a rampante estupidez, mans armadas de lecturas.

Os libros son luz que compartíndose se expande. Un berro contra as cavernas de cristal de Platón, arañeira de redes e sombras que atrapan. Que sorbendo deixan como cascas baldeiras. Metástase de influencers, eses vagalumes da nada. O nome da rosa múrchase aplastado pola banalidade efémera do balón redondo. A luz ilustrada que iluminou Europa sobrevive á escuridade dos clérigos da crueldade e dos matóns internacionais en Ucraína, en Irán, na deshumanización de Gaza.

Os apocalípticos da letra impresa tentan ocultar aos integrados das pantallas. Os libros contan máis e mellor. Contan sempre. Cada páxina, unha revolución pendente mentres que as redes disparan a queimarroupa. As sereas viven nas orellas tan vellas, tan novas de Ulises que inventou unha gozosa viaxe a Ítaca mentres Penélope tecía e destecía mensaxes de WhatsApp. Viaxando por todos os ecos, todos os orgasmos, todos os versos, todo o viño. Perfumes e flores en cada porto de papel. Paixóns, mananciais, sosego. As portas do inferno e a morte do sol viven en cada libro. Ler, claro, é tarefa ardua, sede inextinguible, billete de ida, aventura chea de perigos. Ata que as pantallas nos reclaman, colonizan e estragan o País dos Soños. Espertando unha e outra vez o dinosaurio: pantallas nas mans, marmotas atrapadas no tempo. Pechados na burbulla dixital, exiliados do mundo dos vivos. Onde o baile máis efémero oculta o pensamento máis fondo. Onde Kant, que vén de nacer hai trescentos anos, nada ten que dicir diante do bufón máis excesivo e autoritario.

Os libros de abril son sospeitosos de primavera. ‘Os libros arden mal’, pero El Roto di que arde o papel, as ideas non. Hai en cada libro vetas inexgotables do metal humano máis precioso: a imaxinación. Ata Einstein recoñecía que é máis importante que o coñecemento: este é limitado, aquela inexgotable. Contra o presentismo das présas e o carpe diem das redes os libros son donos do tempo. Esperan por nós. Ofrécense sempre: están e estarán. Neste mes de abril, malgastador de caraies, millonario de margaridas, chuvias, soles e andoriñas. E libros.

Comentarios