Opinión

Un gorro de color mostaza

LUGO VÓLVESE feo cando chove pola noite. Como a luz do día está retraída de outonos, camiñas pola cidade atravesando o túnel do Tren da Bruxa. Todo é negro e repregado en si mesmo. Se chove nunca chamo a Paco Martín para ir pasear porque, entre a miña carapucha e a súa máscara, perdo a metade das historias  fascinadoras que me conta.

O sábado estaba na casa, estomballado no sofá que me regalaron a sogra e a cuñada. Ese sofá ten a virtude de suspender o tempo no máis alto do aire quente da calefacción e a manta. Pero esa virtude non vence os remorsos de conciencia. Apareceu a doutora Yagüe coa bata branca. Levantaba o dedo índice coma fixo San Froilán cando lle advertiu ao lobo de que tiña alto o colesterol e o ameazou con medicalo. Ben me chega coas pílulas da tensión. Puxen o gorro de color mostaza e saín camiñar.

Fun facer un percorrido longo polo túnel ferroviario da Bruxa. Ao volver, en Campo Castelo, cruceime con Marta. Ela ía canda a filla, Clara. Marta observou que eu levaba demasiado abrigo. A min toda zamarra me resulta manta soriana. Tiña razón. Levo dous meses preocupado por non me sacuda un aire. Desde que morreu Paco Pestana. Parecíame que se abrigaba de máis. Agora son eu quen teme aos fríos malencarados.

Clara comprara un libro: Al final mueren los dos. Ben sei que para unha rapaza a morte é un elemento dramático máis da novela, coma unha febre por desamor. Nos últimos meses marcharon varios amigos. Calquera sinal volvéuseme augurio.

Pola noite soñei que estaba no coche. No asento de atrás vin a Darío Xohán Cabana. Eu tocábao todo o tempo para asegurarme de que era el, miraba se aquel sorriso escondido pertencía a Darío. "Estás vivo, Darío!". "Jaure, non entendiches nada".

Comentarios