Opinión

Un chusco de pan

HAI UNHA FRASE que me repito nos momentos violáceos. A vida sempre se abre paso. Pregunto aos fillos o que escoitan, o que miran e o que len. Son asideiros. Onte madruguei para levar a Sara a Ribadeo e volver a Lugo. Quitaron os buses da alborada coa chegada de agosto. A esas horas conduces coma hibernando. A miña filla durmía. Atravesei O Fiouco a sesenta quilómetros por hora por culpa da néboa. Non fun máis rápido porque debía fiar os reflexos a seguir as liñas de luces; son rectas ou xiran a capricho, como nun videoxogo de normas cambiantes. Non fun máis lento porque temía que me embestise un castrón por detrás. Sempre me prometo parar e quitar fotos altísimas de Mondoñedo. O meu móbil ten un único obxectivo. Hainos de tres, pero dubido se sabería usalos.

Aprendín fotografía acompañando no coche a Tejero, Vázquez, Álvez e Santy López. Tejero miraba o noticiable e apartaba o accesorio en décimas de segundo. Vázquez era un paisaxista, sempre atento ás nubes e ás árbores; levaba o mapa de estradas da provincia tatuado na memoria. Álvez tiña alma de testemuña, un rigor histórico exquisito. Santy López fotografaba cun bisturí e un violín. Levaba unha cámara para a información e outra para a emoción. Cando collía a vella Leyca cheiraba a velocidade que levaba o vento e a claridade. Movía as roscas dun xeito tan preciso coma o silencio. Eu miraba os seus retratos para comprender qué persoa tiñamos diante. Santy está facendo unha serie de fotos sobre a enfermedade. Nunca lle vira falar de si mesmo. Quedabamos cedo para saír facer as reportaxes. Diante do xornal. Almorzaba "un chusco de pan". Moncho do Castroblanco servíalle un café clarísimo. Santy era feliz con tan pouco. Eu preguntáballe pola Leica. Sentíame favorito ao escoitalo.

Comentarios