Opinión

Unha pota e unha folla

A HISTORIA que lles vou narrar hoxe vén a conto aínda que comece o día no que acabou a Segunda Guerra Mundial. Era unha mañá na que as nubes se movían cautelosas polo ceo, como se non o cresen. O meu tío Juan chegaba da División Azul. Traía a maleta chea de libros que levara para preparar o ingreso en Enxeñería Aeronáutica. Logo de aprobalo matriculouse en Fïsicas. Era peculiar: racional, pero nada práctico. Juan volveu tamén cun burato negro na alma polos salvaxadas que contemplara. Era tenente ecuestre. Contaba do seu Parsifal que era un cabalo fiel coma a neve rusa, que estaba cada mañá en canto abrías os ollos. Parsifal viviu de comer mazás ata que se acabaron. Juan Jaureguizar preferiu dispararlle coa Luger a velo sufrir cando se viron sitiados polo frío e os rusos. Unha tarde da miña adolescencia atopeille a pistola escondida entre uns libros en alemán.

O meu tío volveu a Burela, onde xa estaban asentados os meus. Na miña casa había unha lenda sobre o marisco, igual xa llela contei: o avó Rufino morreu sen probar o pulpo "porque los vascos no comemos bichos". Juan baixou do tren en Rinlo, foi á confraría e pagou para que a pechasen nunha mariscada para el. Lémbroo como un home delgado e de ollos escrutadores que podían inquietarte. Quixo borrar a memoria da fame que cargaba no corazón nunha única e prolongada comida. Contaba o meu pai que os mariñeiros asomaban ás ventas, como se fose un zoo, para ver aquel oficial con uniforme que degustaba nécoras e outros bechos magros que eles desprezaban.

Leire é donostiarra. A miña filla comentounos que a súa amiga pensaba que o marisco era comida que se atopaba en medio dunha salsa. Onte fixémoslle a redención baixo o Dereito Civil Galego: unha pota con auga e unha folla de loureiro.

Comentarios