Opinión

Panorama

HOUBO UN TEMPO en que pensaba que abril carecía de alma. "Abril é o mes máis cruel, criando/ lilas da terra morta", léralle a Elliot. Abril toléanos cos seus caprichos de soleadas e chuviñadas, pero pon en marcha o cigoñal dos coches. Todo parece recén comprado en Zara.

O domingo, non sei lembran, o ceo brillaba coma o escenario da Panorama. A orquestra cobraba dez euros na noite de Xoves Santo en Lourenzá, a primavera actúa gratis. O domingo, recordan?, o sol quentaba a 37 graos. De acordo, pode que esaxere, que o termómetro cansara de subir nos 25 graos. Facía tan bo tempo que pedín á muller que me levase en coche aos lagos de Teixeiro. Volvería camiñando a Lugo. Eu son a cara paciente do matrimonio, pero ela lévase ben coas miñas ideas estrafalarias. Percorrín os doce quilómetros en solitario. Fun orientándome cara ao suroeste polo sol e polo verdor nos troncos das árbores, que lera que agroma cara ao norte. A saber se é certo.

O campo amosábase precioso e abandonado. As casas de pedra estaban mudas. Cando andas en solitario entre os prados de verde soñador a vida parece eterna e a eternidade parece viva. As follas das cerdeiras rebentaran en rosas, facían coa primavera o mesmo que Neruda fixo coa muller a quen dedicou ese poema. En Astrar vin unha abella bailando un fox trot silencioso sobre unha flor amarela. Ignoro o seu nome. Crieime no Xardín, que é como chaman ao campo os señoritos de Ribadeo. Sen embargo, nunca aprendín o catálogo das flores. O meu pai aprendeume a distinguir a Osa Maior, Venus e Sirio; tamén a diferenzar o cuarzo do fesdelpato, e a atopar a bonita mica. Pero as cousas que estaban sobre a terra nunca lle interesaron. Entrando en Lugo pola Fervenza vin un cartel de pementón Flor de Otoño, Non a dei recoñecido.

Comentarios