Opinión

O ceo de Feliciana

OS CORREDORES do Hula son amplos, frescos e reproducen Lugo dalgún xeito. Ás veces non botas en falta tomar café na Modernita. Atopas a muller que che vende os ovos, o sanscristán que nunca desperidicia o viño de misa, o escultor que foi carteiro nunha vida anterior e mesmo a Amador, que se musculou, pechou a fotocopiadora e gaña a vida como garda de seguridade. O hospital sería perfecto para pasear se non fose porque molestas a enfermos con pixama azul crucificado e fame de soro que pinga dunha bolsa. A miña  veciña Feliciana, solteira de sesta con camisón e rosario, poñíase contenta cando a ingresaban. Os médicos receitábanlle compañía, botaba semanas no hospital e volvía coa pel suave e unha luz de faro nos ollos. Gustáballe espertar pola mañá ao tempo que o seu xardín. Colgara unha campás pequenas nas plantas dos tomates. Cando o sol desfacía as pingas da xeadas, as follas saltaban e as campás soaban deliciosamente. Antes de almorzar abrazaba ás árbores máis timidas para que medrasen a son das valentes.

Desta volta atopei no Hula a Miguel. É alto coma unha farola de Meira. Leva a melena máis limpa entre Lugo e Ribeira de Piquín. Nunca usa o coche. Vive na Campiña. Vai andando ou en bicicleta a traballar no hospital. "Sabes a cantidade de toneladas de fume que se aforrarían se todos os fixésemos?" Remexeume estómago coma un medicamento.

Miguel cóntame que os pais son de Chao de Pousadoiro. Dime que é máis inspirador pasear polos Vaos que polo hospital. Engade que a igrexa dos Vaos ten cinco caveiras encastradas na parede, pero que ignora o significado. Eu sospeito que son avisos sobre a nosa fugacidade. Non volvín saber de Feliciana. Supoño que estará no seu ceo, atendida polo equipo médico habitual.

Comentarios