Opinión

Un ministerio da Unión Soviética

COMEZOU na casa o debate sobre os coches. Os argumentos pivotan sobre as palabras gasolina, gasoil e segunda man. Levo as de perder porque nin sei de mecánica nin de carrocería. Atendo ás palabras de Lois Caeiro, quen aconsellaba que "nesta vida podes cambiar todo, menos o chasis".

A controversia empezou hai uns quince días, cando o noso Ford C Max empezou a perder potencia nos cambios de marcha. Sei dos problemas do noso motor pola miña muller, que é condutora, dona e señora dos vehículos motorizados da casa. Eu son o simple testaferro, un home de palla queimada, porque o coche está ao meu nome; pero non me deixa as chaves. Debe de ter uns vinte anos. A vida dun automóbil é comparable á vida dun can en número de anos, así que se adentra na cansina vellez. Como consecuencia, non usamos o C Max. Vivimos enconmendados a que Hermanos Andión procedan a unha milagre no seu taller.

Como Ana non me deixa quitar o coche do garaxe para non agravar o seu estado doente, volvín á estación de autobuses para ir e volver de Ribadeo. Descubrín que o reloxo central, o que colga do teito, está cuberto por un papel. Supuxen que era unha intervención artística de Christian Villamide sobre a negación do paso do tempo, pero dime Luis Latorre que non, que se renunciou a poñelo en hora. A estación lucense de buses está tan limpa, vintage e desolada que parece un ministerio da Unión Soviética abandonado. Latorre, que xoga de mediocentro na asociación Lugo Monumental, cóntame que ese aire se debe á falta de negocios e que os negocios non se montan porque a xerencia soamente pode conceder permisos breves porque non sabe se van derrubar todo. Sen negocios, xa llelo digo, hai máis desidia que nun boleiro de Los Panchos.

Comentarios