Opinión

Unha margarida sobre a orella

ERAN AS OITO da mañá do domingo e, sen embargo, xa había persoas colocando conos e cintas para reorganizar Campo Castelo. Temín verme atropelado por unha bandada de corredores vestidos coma sinais de tráfico, polo que encarei o leste. O campo é coma o Ceo: un lugar bonito e aburrido no que nunca pasa nada. Os habitantes do rural viven reconfortados coa vida. Camiñaba pola Garaballa de Arriba cando vin unha margarida. Brillaba coma unha tortilla francesa. Arranqueina e axusteima sobre a orella dereita. Facíano os impresionistas cando cansaban das farolas de París e marchaban deambular por Chatou. O ceo de Lugo estaba grismente parisino, a temperatura era tolerante.

Cando respiro no campo evito que o aire baixe ata o fondo de saco do pulmón. Mesturar o aire de herba e o aire de semáforo pode provocar mareos. Unha vez convidei a un amigo a xantar na casa. Parei nunha carnecería de Barreiros. Fritinlle un filete. Puxo a mesma cara que se tocase coa lingua os bornes dunha batería de coche. Opinou: "Sabe a hierba". Eu, aos amigos, perdoolles mesmo que sexan de Madrid.

Devolvínlle o xesto e sorrín. Logo reparei en que estaba limpando o cristal

Se ando polas aforas de Lugo saúdo a todas as persoas que atopo. Na infancia de Ribadeo aprendín a diferenzar entre os viviamos fóra da vila, que diciamos ‘ola’ aos descoñecidos, e os veciños da vila. Nunha casa rodeada de leiras había unha señora vestida con camisa branca e mantelo granate. Saudoume levantando a man, a pesar de levar eu unha flor na orella.

Devolvínlle o xesto e sorrín. Logo reparei en que estaba limpando o cristal. Púxenme granate eu tamén. Baixei a man e a ollada.  A muller díxome adeus, desta volta de verdade. Daquela quedei parado e confuso. Mandeille un bico. Xa non podía facer máis o ridículo. Ela sorriu. Poida que eu fose a única persoa que vería onte.

Comentarios