Opinión

Marcha nórdica

COMO NON TIÑA nada que facer un domingo ás nove da mañá recollín a bolsa de auga quente no armario. Queda gardada ata que Putin nos volva axelar o corazón coma unha das Españas de Antonio Machado. Collín as mantas do sofá polas puntas para dobralas a xeito. Hibernarán nun cesto ata o novembro preelectoral. Leo La Razón, prensa local de Madrid. Francisco Marhuenda califica de "avalancha" trans que dúas persoas vaian ao rexistro para inscribir o seu xénero correcto. En Lugo van seis. Son poucas. Se me vise no suposto botaría unha carreira ata o xulgado da Praza de Avilés. Decembro pode vir seco de máis. Os restauracionistas da dereita ameazan con poñernos a andar legalmente cara a atrás.

Ian López Castillo lamentaba neste xornal o tempo perdido, as humillacións, as vergoñas e as tristezas que pagou por ser el. Botou 21 anos en batalla contra un corpo que nin marcha nin queda, contra un entorno unicamente sensible para a burla. Como non tiven que soportar todo esa tonelaxe emocional sobre o meu corazón cústame imaxinalo.

Saín tomar un café a Campo Castelo. A Praza Maior estaba chea de bastóns negros e longos, como os dos forzados a vivir ás escuras. Había atletas de idades e camisetas coloridas. O deporte converteuse nunha fosforescencia textil, nunha arborescencia de fucsias, laranxas ácedos e verdes clorofila. Os corredores agarraban bastóns, que levantaban e baixaban ao ritmo de berros que non reproduzo porque non os comprendín. Gritaban en sueco.

Javier Arias, arquidiácono de Alfonso Rueda en Lugo, informoume de que a marcha nórdica non era un after montado por un sueco na rúa Tui; senón un xeito de andar rápido e abastonado. Recoméndase para a vellez e o cancro. Todo o que sufre merece o seu  botín de perlas esperanzadas.

Comentarios