Opinión

Ir con reloxo á praia

ESTAMOS vendendo un piso e uns garaxes do meu avó en Bermeo, unha vila que asoma na costa de Bizkaia. O meu avó facía contratas públicas grazas a un primo ben situado na arañeira politica. Puxo pedra sobre pedra no primeiro muelle de Burela. O meu pai herdou os seus ollos picassianos.

Necesitaba un poder para a miña irmá, Itziar. Cando debo que ir ao notario soño cos exames de Dereito. Iso que López Cedrón dáme un trato exquisito. Os exames están colocados de pé nunha fila. Suspendo o primeiro e van caendo outros 24 cada un contra o seguinte. O poder redactouno un experto. Era máis novo ca min. Explicoume o documento limpamente. Prefiro a fala coloquial. As palabras ‘condominio’ ou ‘legatario’ recórdanme unha facultade da que tardei demasiado en escapar. Mentres falaba eu trataba de verlle o reloxo. Parecía grande e deportivo. Asomaba unha rosca laranxa, pero estaba baixo a manga añil da chaqueta. Na notaría estaba un cidadán cunha tatuaxe nun brazo. Era unha rosa cuns nomes enlazados: Cristina e Lorena. "Hai unha feira moi boa os xoves en Barcelos. É como a de Santos", dicía a outro. Mirou a hora nun reloxo grande e dourado coma unha lúa de verán. Eu non levo reloxo nin colar. A miña muller garda as dúas alianzas da voda.

Aquela mañá dos anos 70 fora coa miña tía Feli á praia en Bermeo. Ao entrar, ela observou un mozo en traxe de baño deitado nunha toalla. Avisoume en euskera: "Vai haber lío". Levoume ao outro extremo do areal. Pasaron tres rapaces correndo. Os zapatos e os vaqueiros manchábanse de area. O home da toalla levantouna. Quitou unha pistola. A miña tía deixoume pampo: "Sabía que era policía porque levaba cadea e anel. Os vascos non as usamos. Os tres barbudos que fuxían eran etarras".

Comentarios