Opinión

Os coidados do xardín

OVIDIO CONDUCE coa templanza dun poeta. O seu taxi deslízase sobre a noite vixilado polo retén de garda que deixara a calor diurna. O vento da extrema unción exhala dende as montañas do leste. Desanima e oprime. Lugo ten o tamaño de Florencia cando Bocaccio pasaba ante a igrexa de Santa María del Fiore, no século XIV. Para os que vivimos nunha cidade cativa a paisaxe é un asunto remoto e, tamén, un asunto familiar. Procedemos dela. Deus puxo unha cláusula a Adán e Eva na que fixaba en tinta eterna que non lles cedía o Paraíso para andar espidos e falar cos cervos. Mándalles "coidalo e protexelo" (Xénese, 2: 15-20). Non quería un reality televisivo. Deus tiña alma de xardineiro. Contratou aquela parella coma caseiros. Despois, eles deron en comer mazás.

Saíndo de Lugo cara á Fonsagrada fomos quedando sós a Noite, Ovidio e máis nós, que diría Manuel Antonio. Falamos dos lumes e das temperaturas. O taxista reveloume que era do Seixo. Andei nese lugar de Pedrafita facendo unha reportaxe nun inverno dos anos 90. Tomaba notas con guantes, polo frío. A nena da casa miraba intrigada o meu xeito de preguntarlle a nai. Brenda Mondelo medrou periodista. Falamos hai vinte días porque editou o poemario O espello de Celia: "Era a única nena na aldea e tiña moito tempo que ocupar; así que lía e escribía". Ovidio infórmame de que Pepe e Dorita pecharon a panadería en xuño, despois de 33 anos. Amasaban o pan pola tarde e deixábano ata a madrugada. O aire da artesa lle levantaba a bravura, que descargaba sobre o pico Formigueiros. O Edén unicamente serve agora para contarnos historias que nos distraian, como os burgueses que escapan da peste en Florencia nos relatos de Boccacio. O Decamerón está ambientado nunha vila de campo, Vila Fiesole. Eles falan no xardín.

Comentarios