Opinión

A chaqueta do meu tío

TEÑO UNHA chaqueta vella. É amable. Púxena onte para celebrar a caída veneciana das máscaras. Pertenceu a un tío meu, aínda recende á súa colonia forte. Chámome igual que el, Santiago Jaureguizar. Ler o meu nome na súa tumba provócame unha descarga de electricidade xeada que me corre pola columna vertebral.

El faleceu hai vinte anos, dun cancro de estómago. O seu humor era fúnebre: "Cando morra tirades as miñas cinzas no contedor de inorgánicos". Comprou unha sepultura en Foz , no cemiterio que outea a vila. "Vou ter unhas vistas estupendas da ría e polas tardes vai quentarme o sol". Comparto esa ironía de sepultureiro. Tomarse a morte en serio non axuda a que ela se apiade de ti. Morrer consiste en que deixas de ver imaxes. Máis nada. A crenza no Ceo soamente amortigua o golpe na caída.

A chaqueta do meu tío é de punto fino, lisa e marrón escura. A cremalleira ábrese no centro como se te fosen operar in extremis dun fallo no corazón e os pulmóns. A chaqueta non lle gusta á miña muller, así que teño que vestila ás escondidas. Onte pola mañá metina na mochila negra e pequena que levo ao traballo. Saín da casa en camiseta e púxena na rúa. Nunca usei roupa do meu pai. Tamén me serve, pero provócame angustia. Sería como tirar a auga dunha botella súa e enchela coa miña; como botar fóra a súa alma, se tal órgano exisitise no noso corpo.

Levo posta a chaqueta do meu tío agora que escribo este artigo nun café de Lugo. Ao morrer o meu avó, o tío Santiago marchou dirixir unha explotación de ébano na Guinea para manter os sete irmáns. Era o único branco na selva. Medía 1,80, pesaba 120 quilogramos. Vivía coma un emperador no corazón da escuridade. Ao pensar nesa imaxe sinto soberbia colonial. Vou quitar a chaqueta.

Comentarios