Opinión

Un cascabel para o gato

MARISA, A VECIÑA de arriba, ten máis anos dos que exhibe. Leva o pelo coa color das canas de crema. Por se parecese pouco alegre floréceo con mechas dun azul piscina e un rosa flamingo.

Tiraba dunha maleta de aire mariño cando nos atopamos no xardín que rodea o edificio. Ábrolle a porta. Fíxome en que o bolso combina cos tenis. Desta volta non vai tomar as augas medicinais de Pantón. "Vou poñer flores aos meus". Hai tradicións singulares. Pensamos que os mortos teñen unha presenza no cemiterios, por difusa que a percibamos.

O culto aos finados tampouco é o máis singular que coñezo. Na igrexa de Ove, a miña parroquia en Ribadeo, había un gato atado a unha mazaira de pólas xenerosas. O micho estaba sempre, pero non sempre era o mesmo. Descoñezo se misan na igrexa. Houbo un cura que chegou de novas e atopou un gato limpo, pero vello. Deu en morrer. O párroco pediu outro para atalo na árbore. Ninguén lle revelou que o preso anterior era rabudo. Tiña por costume dar un salto desde o campanario para caer no altar cando o sacertote levantaba os brazos na consagración. Na terceira oportunidade os veciños cansaron.

As tradicións vanse creando todo o tempo, pero non todas soportan o equilibrio na corda do tempo. En Lugo temos a tradición de que se especule con que Quique Rozas vai ser candidato á alcaldía polo Partido Popular. Contoume onte de cando lle roubaran o coche para escapar cos cartos do Casablanca. Cadrou no tempo con que Freire e Olarte levantaban cada día unha esquina da alfombra persa da Pokemon neste xornal. A anédota de Rozas foi longa porque estabamos na rúa da Raíña. Non cansaban de pasar votantes que lle reclamaban: "Desta volta non podes negarte". O gato vai  ser malo de atar para el e para os outros.

Comentarios