Opinión

Unha carteira italiana

TODO O QUE espera un do verán é a resurrección da carne. Mesmo agora que o matrimonio e a idade o empuxan ao escepticismo. Atopei o pintor Lugilde en Campo Castelo. Logo de coñecer unha persoa sabes que é creador porque che ensina a obra no móbil e porque ten un verbo continuado. Os artistas botan desertos de tempo en solitario. Manuel Platero extraeu a carteira Luca Falconi para convidarnos a un café baixo a sombra frondosa dunha terraza. Platero sabe inclinar o sombreiro no ángulo preciso e levar contabilidade do silencio. Deixamos que Lugilde rememorase o servizo militar. Eu non lles vou contar a mili porque me dediquei a molestar condutores para que pasasen cicloturistas e a desviar rondallas para que fluísen procesións.

Lugilde fixo seis meses de mili, calculo que entre o Alto Franquismo e o Baixo. Canalizou o ardor guerreiro pintando murais nun mesón que montaba un brigada nunha praia cerca de Valdoviño. O salario que recibía era limpar pinceis en vez de limpar fusís.

Todos os pintores foron antes pescadores. No río aprenden o idioma das troitas no baile da auga, as ondas na tona e as sombras das nubes. Franco era pintor e pescador no río Eo. Se chega a ser hábil nalgunha desas disciplinas teriamonos aforrado disgustos. Dábasenlle ben as manualidades. No verán do 70 o mesmo amañou unha cisterna na suite do parador de Ribadeo que rubricou deixar exento do garrote vil a Mario Onaindía; antes etarra, despois redimido nos altares do PSOE cando acabaron os corenta anos de glaciación. Fora condeado no traxicómico Proceso de Burgos, onde o capitán Troncoso chegou a blandir o seu sabre como se fose curtar unha tarta de voda.

Despedín a Lugilde e Platero. Ao virarme, vin un policía local recollendo unha pomba exhausta.

Comentarios