Opinión

Unha avioneta baixo a ponte

Gústame ir ás feiras. Podo xantar á unha, cando xa chegou a tarde ao hemisferio norte. Ás dúas estabamos de volta para Lugo; pero paramos en Rozas, onde está o aeródromo.

Pedín un café no bar, que se abre nunha porta ao restaurante Casa Pedreiro. Vin pasar un cachopo. Ben tentado estiven a unha tornavoda, pero a miña familia miraríame con gas mostaza se o pedise. O camareiro serviume unha tapa de patacas fritidas, chairegas e riquísimas co descafeinado. Ignoro se despistado pola hora ou compadecido pola miña expresión de ausencia ao ver pasar os pratos de carne.

Hai trece anos frecuentara ese bar para escribir unha novela sobre a extinción de incendios. Na cafetería había pilotos con gafas de sol. As lentes reflectían o brillo da pista cando despegaban as avionetas. Teño visto as antenas que chantaran os nazis en Cospeito, imaxinado voos rasantes de Gerardo Fernández Albor pilotando un Juker para a Lutwafe.

Dánme medo eses avións tan pequenos. Canto máis fuselaxe maior tranquilidade sinto. Hai personas que se relaxan respirando nas gasolineiras. Disfruto nos avións trasatlánticos. Unha vez fun de pasaxeiro cun xudeo ortodoxo voando a Bos Aires. Foi curioso observar o xeito no que as súas crenzas lle marcaban o xantar, as flexións que facía para orar e as espirais de pelo sobre as orellas.

Tomando cafés en Rozas coñecín un piloto polaco que dixo chamarse Hermes. Contoume de cando metera a avioneta por debaixo da Ponte dos Santos e que nas noites da fin de semana voaba a rentes da serra de Meira para ir tomar copas en Ribadeo. Mentía desde o nome. Eran tan bo mentireiro como aviador, pero non vou negar que o atopei unha madrugada no Ribanzo, o pub de Tito Díaz e de Manolo. Ensinoume as chaves da avioneta.

Comentarios