martes. 21.09.2021 |
El tiempo
martes. 21.09.2021
El tiempo

No alto do trampolín

ATOPEI A Manolo Sicart ao principio da avenida da Coruña. Esa rúa de Lugo remata no Atlántico.

Pedínlle que me deixase abrazalo. Quedou perplexo. Non temos a intimidade requerida polas autoridades sanitarias. Nin sequera a confianza esixida polas patrullas da Local. Os policías poderían activar luces azuis e sirenas vociferantes. Necesitaba abrazar alguén que non figure no meu libro de familia. Hai dous anos que soamente dou apertas domésticas. Todo o que me acompaña dende que empezou a peste está lonxe para ser abrazado: os mortos, os recordos, a Lúa.

Jorge, o fillo de Mediante, ten 17 anos. É un rapaz musculado e bonito. Pode manter unha conversa como ninguén na súa xeración. Todas as tardes do verán navega pola ría de Ribadeo. Os rapaces ligan sen falar. Pídense o Instagram de borda a borda. Na rede social merodéanse as fotos e saúdanse nun español monosilábico e deformado polos anglicismos. "De que falabas coas mozas que non coñecías cando eras novo?", preguntoume unha vez. De nada. O meu corazón bombeaba medo.

Manolo Sicart é un chisco máis baixo ca min e non carga con quilos de sobra coma min. Viste de negro, coa roupa axustada a un corpo forte. Ninguén sabe a idade de Sicart. El esqueceu a cifra. Ten o cabelo pálido. En calquera momento pode trepar unha fachada para baixar un gato de ollos grises que chora no tellado.

Gústame escoitalo. Estivo en Woodstock, tamén en Nova York cando as revoltas contra Nixon; estivo onde había que estar cando Vietnam. Os politólogos riman Vietnam con Afganistán coma poetas principiantes. Manolo non teme a nada. Mira o nivel da auga na piscina e salta. Soliciteille permiso para darlle unha aperta. Quedou sorprendido, pero logo se lanzou. Somos como abrazamos.

No alto do trampolín