miércoles. 01.12.2021 |
El tiempo
miércoles. 01.12.2021
El tiempo

Julius, ou a vida á marxe

Julius, ayer, en una céntrica calle de Burela
Julius, ayer, en una céntrica calle de Burela

Todo o verán leva na Mariña Julius, un vagabundo alemán que deambula por Galicia desde hai seis anos e que se torna facilmente reconocible polo fedor que desprende. Un feito que fai que esta soa persoa preocupe máis que todo o resto dos ‘sen teito', pero para o que non hai, de momento, unha solución.


a imaxe de persoas pedindo esmola na porta dos comercios en relativamente nova para os veciños da comarca da Mariña que, desde hai uns meses, teñen que lidar case a diario coa presenza de Julius, un vagabundo alemán, que recalou a principios de xuño en Viveiro. Leva asentado practicamente todo o verán entre Burela e Foz, localidades entre as que vai e vén, para dor de cabeza de veciños e institucións, que asisten atónitos ao feito de que ninguén poida pór fin á súa forma de vida.

A resposta é non. Julius é unha persoa maior de idade e cabal; aínda que non todos coincidan neste último extremo o certo é que, de momento, ninguén puido ditaminar o contrario e iso que houbo varios intentos de internalo. Un dos últimos, hai un ano na Coruña, pero o xuíz determinou que estaba nos seus cabais en base a uns informes médicos que concluían que era dono dos seus actos e que tiña dereito a vivir como lle viñese en gana.

Comportamento

é esta cuestión a que suscita rexeitamento entre a poboación, porque o que está claro é que Julius non está capacitado para vivir en sociedade, polo menos do xeito que nós entendemos. A liberdade dun termina cando empeza a dos demais para todos, excepto para el, que pode facer o que se lle antolle cando lle veña en gana, como defecar na rúa, un claro exemplo de que non cumpre unhas normas que, para outros, como os donos de mascotas que non recollan os excrementos dos seus animais, carrexan incluso multas.

Outros dos seus comportamentos demostráronse tamén perigosos para a seguridade viaria, como constatan autoridades responsables, para quen o feito de que Julius utilice en ocasións a beirarrúa, e incluso a calzada como colchón, poida supor un perigo para a súa integridade física ou a doutras persoas, que poderían verse involucradas nun accidente pola súa causa. Por iso, son cada vez máis voces que reclaman unha solución antes de que poida pasar algo. Previr antes de lamentarse, unha máxima sensata.

As últimas actuacións xudiciais contra el datan de xuño deste mesmo ano, coa apertura por parte da Fiscalía de Ferrol dos trámites para solicitar o seu incapacitación e ingreso nun centro. Un proceso complicado, non só porque carrexa o cambio de xulgado segundo o periplo de Julius, senón porque deben intervir as autoridades alemás, país de procedencia do vagabundo, e onde os seus proxenitores deberían prestar declaración.

As relacións coa súa familia son tamén un capítulo aparte, pois ao parecer coñece a súa penosa situación, pero se nega a regresar con eles e iso que foron varias as ocasións en que ao parecer o seu pai veu buscalo ata Galicia, alertado pola súa deterioración.

En barco

Foi na Coruña onde este home, nacido ao parecer en 1980 na poboación xermana de Bornheim, recalou hai seis anos, a bordo dun barco ao que nunca regresou. Cóntase incluso que foi abandonado polos seus propios compañeiros, alertados xa por comportamentos estraños e alleos a todo tipo de caridade humana, aínda que tampouco se descarta que quedase por vontade propia.

Desde entón, hai xa seis anos, vaga polo mundo sen un rumbo fixo, coa súa vida ao lombo. Un cubo de plástico azul e un raído saco de durmir forman parte das súas escasas pertenzas, ademais de bolsas de lixo, coa que se cobre incluso os pés, que calza cunhas deterioradas sandalias e a súa inseparable manta, convertida xa nunha segunda pel, pero igual de negruzca que a primeira, debido á nula hixiene que practica Julius.

é precisamente iso, e só iso, o que a súa historia lle fai diferente á de calquera outro ‘sen teito'. Un fedor que levou aos responsables dos comercios a impedirlle a entrada nos negocios e optar por achegarlle á porta o pedido, escaso e case sempre de comida, uns víveres nos que non ten cabida o alcol e que paga relixiosamente pois, pouco ou moito, manexa o seu propio diñeiro. Hai quen di que llo envía a súa familia, e tamén que procede dunha pensión que cobra de Alemaña, onde ao parecer xa fora diagnosticado por desordes mentais.

¿E se non é así, e se Julius optou por vivir á marxe do resto? Que se saiba leva a vida que quere e ninguén podería deducir que non é feliz, aínda que a moitos cústelles crelo.

A súa mirada perdida no horizonte, que apenas muta cando alguén pasa polo seu lado, oculta unha historia que só el coñece.Unha mirada profunda, duns ollos acuosos, que foron incluso inspiración para unha artista coruñesa que os plasmou nun lenzo, e que aínda esconden parte do brillo que tiveron non fai moito cando, din, lucía unha estética surfera coa que deambulada pola cidade con moita mellor presenza que agora.

A súa deterioración física é evidente, pero as institucións teñen as mans pilladas, porque non poden facer nada, se el non quere e está claro que non quere. Julius rexeitou todo tipo de axuda dos servizos sociais e de calquera outro organismo humanitario, o que trae de cabeza ás institucións. Nin sequera, din, foi capaz de aceptar mantas novas, que axudaría a paliar o mal cheiro das súas pezas, das que en ocasións nin sequera despréndese para bañarse no mar.

Conflito

O seu pacifismo, curiosamente, converteuse nun conflito, posto que Julius nunca se viu involucrado en ningún altercado. Non se mete con ninguén, e apenas se dirixe á xente chapurreando un mal español para pedir, só unhas poucas veces, 50 céntimos, e contesta cun claro «grazas » limosma. Se non lle dás, non pasa nada, el segue ao seu.

Son numerosísimas as veces que os veciños de Foz e Burela, onde optou por quedar nos últimos meses, solicitaron a presenza da policía, pero só porque incomoda telo cerca, nunca porque se viu envolvido en ningún problema, e sempre, con maior ou menor celeridade, obedeceu aos axentes. Está claro que a sociedade non está preparada para convivir cunha persoa que non se rexe por ningunha norma e que a súa máxima é apestar porque lle vén en gana.

O seu deambular pola comarca converteuse xa nunha rutina e a súa presenza parece que tende a converterse en algo habitual. O home das mantas, un indignado contra o sistema, chea páxinas e páxinas en internet, onde a súa vida se vive máis rápido que a propia realidade.

Julius, ou a vida á marxe
comentarios