Ramón Rozadillas, a voz do monte en man común

Ramón é de barrio, beirarrúa e billar con futbolín e Mahou; dese modo madrileño de ser de barrio. Unha mañá espertouse na Fonsagrada "namorado do monte en común". Esa figura germánica de propiedade rural, tan galega, foi como un raio que partiu en dous a súa convicción profesional de enxeñeiro técnico forestal.
Ramón Rozadillas /XESÚS PONTE
photo_camera Ramón Rozadillas. XESÚS PONTE

O seu irmán intentou emprender unha carreira como cantante."Presentouse a concurso televisivo A gran ocasión, pero cantaba como Serrat dicíanlle que había un". Ramón tamén era afeccionado a cantar, pero lle gustaba a música de empaquetado. "Desde moi pequeno cantaba ópera. Recordo que con 6 anos ou así as mozas maiores do barrio pedíanme que lles cantase "Fiel espada triunfadora...".

Os irmáns Rozadillas son "gatos" de varias xeracións, pero ambos saíron ao arrabalde. Un fixo Agrónomos e o outro, Forestais. En 1993 a Ramón xurdiulle un traballo en servizo de extinción de lumes de Becerreá. "Todo o que sabía de incendios era ver a película 'O coloso en chamas', pero sempre fun valente e vinme".

"¡Descubrín o butelo e a cachola!"

Roldando Becerreá descubriu un lugar cun puñado de casas, Monteseiro, en A Fonsagrada. Pasou de vivir entre cinco millóns de persoas a facelo nunha parroquia con 43 veciños asentados en 11 núcleos. "Un 1 de novembro intentei abrir a porta de casa e non puiden por culpa da nevada. Tiven que saír polo tellado". Aconselláronlle que llo tomase con calma, que a pa tardaría un par de semanas en despexar o camiño. "Tiña un iogur na neveira, pero me foron invitando a comer de casa en casa. ¡Descubrín o butelo e a cachola!", expresa marabillado, coa mesma emoción coa que che improvisa unha área de Puccini ou che desenvolve unha explicación das vantaxes do monte en man común para as políticas forestais. "Tiñamos un pasteiro moi grande no que traballabamos todos, pero despois comiamos no Teleclub unhas tortillas inmensas".

Houbo unha mañá na que Ramón espertouse en Monteseiro e outra, hai tres anos, na que soubo da escola de canto de Lourdes Santos, en San Roque. "Cando era pequeno sabía que tiña algo no peito que me axudaba a cantar se o movía ben. Lourdes ensinoume que era diafragma e que tiña que traballalo". Esa técnica permítelle cantar fragmentos de Nessum dorma de Puccini. "Agora estou a preparar E lucevan lle estelle, que é difícil porque varían os tons". O coro de Meira permítelle mostrar os seus avances. "Téñenme consentido, algunha vez déixanme cantar algún só de Aleluia".

Un grupo de rock, o Habana 7

Pero antes da lírica estivo Habana 7, un grupo de rock e blues da Fonsagrada que tocou o zenit da gloria local con varios concertos. E regresa máis atrás, aos tempos de Madrid, no que "ía cantar ao piano bar, o antecedente do karaoke. Pedíalles 'Feelings' de Paul Anka porque era a que mellor me sabía. Tamén pedía algunhas de Serrat, como Mediterráneo ou Esas pequenas cousas", pero nunca se apuntou a un certame para probarse.

Durante uns meses da súa mocidade tivo un videoclub, que é  outro negocio moi definitorio dos anos 80, como o piano bar. Estaba en Segovia. La Granja queda a 11 quilómetros. "En La Granja había unha discoteca, O Chuletín. O dono preguntoume se sabía picar. Díxenlle que si". O Chuletín foi o seu coloso en chamas musical. "Non sabía picar, pero tiña oído e tardei pouco en aprender".

Ramón Rozadillas ten 65 anos, está a tres pasos xubilarse. ábrese un tempo novo na súa vida para dedicarllo á súa voz. Acaba o café, que se lle quedou frío entre tanto ardor pola ópera e o monte. "Encantoume ir de xira cunha compañía lírica interpretando Basta, aínda que fose de coro".