Retratos de dor e esperanza

O Hula exhibe dezaoito fotografías de Rosana Roca durante o seu tratamento contra o cancro ►
As imaxes, realizadas por Inma Purriños, captan emocións que provoca a enfermidade
Rosana Roca e Inma Purriños, con sendos ramos de flores, tras la apertura de la muestra en el Hula. S. SENADE
photo_camera Rosanna Roca e Inma Purriños, con ramos de flores, tras a apertura da mostra no Hula. S. SENADA

Sentir e facer sentir. Iso é o que sempre pretendeu Rosana Roca Núñez, unha muller diagnosticada de cancro de mama hai ano e medio, cando se lle ocorreu a idea de pousar como modelo para a fotógrafa vilalbesa Inma Purriños e así retratar, a través da súa mirada, a montaña rusa de emocións que se viven durante o tratamento da enfermidade.

Rabia, rexeitamento, aceptación, loita, optimismo e esperanza entrecrúzanse no longo camiño que vai desde o diagnóstico ata o final do tratamento contra o cancro e isto mesmo foi o que experimentou, nos últimos meses, Rosana, unha muller á que se lle detectaron catro tumores de mama á vez –un deles, agresivo– e á que hai un mes, cando xa estaba a tratamento para reconstruír o peito extirpado, descubríuselle outro tumor máis na mama sá.

"É un pau porque se volverá a repetir, outra vez, todo o proceso: a mastectomía e logo quimioterapia. ¡Outro ano e pico de tratamento! Pero haberá que loitar outra vez. Os meus fillos dinme: "Se antes puideches, agora vas poder vencer isto outra vez" e nesas estou. A pesar de todo, tamén podes ser feliz e pasarcho ben. O que importa é estar aquí", apunta Rosana Roca.

Esta muller deuse conta, unha vez diagnosticada, de que a palabra cancro moitos tabús de face á sociedade. Por iso mesmo, propúxose quitarlle a careta e mostrar o seu corpo tal cal é tras a mastectomía, para dar visibilidade a unha enfermidade sobre a que aínda existe moito medo.

"Decidino en pleno proceso do tratamento. Pensei que, mostrando o meu caso a través dos distintos retratos que me fixo Inma, podería axudar a outras mulleres dando visibilidade a esta enfermidade, normalizándoa porque cando che ve a xente pola rúa co pano na cabeza aínda se che queda mirando", explica Rosana.

Asumir o diagnóstico foi a parte máis dura de todo o proceso para esta muller. Logo disto, os meses seguintes resúmense como unha constante loita contra a enfermidade.

"Afasche a vivir con isto aínda que sexa algo duro desde o minuto cero. Cando mo dixeron, paseime quince días de rabecha pero, ao mesmo tempo, creei un escudo para protexer aos meus fillos –entón, de 3 e 7 anos– e ao resto do familia. Quería que visen o lado máis "bonito" de todo o proceso. eles viviron todo o que vivín eu. Víronme rodeada de cables e, incluso, o meu fillo pasábame a máquina de rasurar pola cabeza. Seguiron o día a día da miña enfermidade como eu e sempre tratei de transmitirlles que, a pesar de ser unha doenza grave da que morre moita xente, tamén hai outros que se salvan", afirma.

Exposición

As dezaoito sesións fotográficas de estudo ás que se someteu supuxeron, desde o principio, unha liberación para Rosana. "Foi unha liberación total para min porque supuxo eliminar moitos tabús. Durante este tempo, fun sempre por aí protexida co meu pano na cabeza, a miña prótese... pero me dei conta de que, aínda así, podo ser guapa igual e iso é o que importa, darse conta de que todos os días que vivimos son un agasallo", conta.

Os dezaoito retratos que mostran as distintas emocións vividas por Rosana Roca durante a súa enfermidade forman parte xa dunha exposición inaugurada onte no Hula, onde permanecerá ata o venres. A mostra –apoiada tamén pola asociación Somos Unidos polo Cancro–viaxará, probablemente, a próxima semana, desde o día 24 ata o 29, a O Vello Cárcere.

"A intención deste traballo foi expresar, mediante as imaxes, os distintos sentimentos e emocións que se poden ter nun tratamento contra o cancro de mama. Polo tanto, hai retratos en horas positivas e outros de momentos de bajón, rexeitamento ou rabia. Foi un tema moi difícil, a nivel fotográfico, pero houbo moita conexión entre nós dúas e iso axudou moito", afirma a fotógrafa Inma Purriños.

Contra todo prognóstico, o traballo aínda non terminou. O novo diagnóstico obriga a facer unha segunda parte para retratar as emocións deste novo tratamento. é un volver empezar que se resume cunha palabra clásica no cine: "Continuará".

comentarios