miércoles. 23.09.2020 |
El tiempo
miércoles. 23.09.2020
El tiempo

Adeus á orella da Nosa Terra

Manolo López Río e Celia Neira López, os donos da Nosa Terra.
Manolo López Río e Celia Neira López, os donos da Nosa Terra.
O local de hostalería cesa este mércores a súa actividade tras catro décadas na Rúa Nova 

Acabáronse as tapas de orella na Nosa Terra. Este bar da Rúa Nova –famoso polas súas tapas de orella de porco entre a súa clientela– botará este mércores o peche definitivo, tras quince días de vacacións e ante a xubilación total de Manolo López Río, propietario do establecemento, que compartiu 40 anos detrás da barra deste bar e restaurante coa súa muller, Celia Neira López.

Atrás quedan xornadas maratonianas de nove da mañá a tres da madrugada compartidas, man a man, por este matrimonio nun local que, por encima de todo, foi a súa casa durante todos estes anos. Unha vida envorcada neste negocio e nos seus clientes, algúns deles xa tan fieis que van pola cuarta xeración.

"A xente apostou moito por nós: tanto os provedores como os clientes ou os compañeiros do gremio da rúa dos viños. Temos clientes da mesma familia e de catro xeracións distintas e tamén se nos deu ou caso dalgún veterano xa de 90 e pico de anos que non perdoaba nunca a tapa de orella da fin de semana. Nin cando se puxo malo e lla encargou ao fillo, que a veu buscar. Realmente, cóstanos asumir a vida sen este bar. Deunos moita felicidade e aquí naceron vos nosos fillos. Seguro que imos ter moita morriña do local e dá xente. Levamos 40 anos vivindo aquí. Esta era a nosa casa", afirma Celia ao encarar a despedida.

Manolo xubílase, pero Celia aínda non. De momento, será un cambio de vida. Nuns meses, exporanse se traspasan ou non o establecemento, un da de máis soleira na Rúa Nova. "Eu nunca digo que non vaia volver. O que pasa é que este é o momento dá xubilación. Agora teremos que facer plans fóra do traballo, algo novo, porque, desde que collimos o bar, en 1980, isto era todo para nós. A nosa vida fixémola aquí", afirma Celia.

REGALO DE VODA. Manolo e Celia chegaron a este bar en 1980 e recentemente casados. Él, natural de Pedrafita, tiña 25 anos e sumaba tres anos de experiencia á fronte do Vilaseñor, na rúa Portugal, ademais doutro tempo en Suíza, onde emigrou con 17. Ela, oriúnda de Friol, nunca traballara en hostalería pero o amor levouna por este camiño tras coñecer a Manolo na barra do Vilaseñor. E así, con 700 pesetas no peto do agasallo de voda, decidíronse a coller o antigo bar Neno, que eles bautizaron como A Nosa Terra.

"Buscabamos un nome en galego e ocurríusenos ese, A Nosa Terra. Empezamos con 700 pesetas, que foran do noso agasallo de voda. O primeiro día que abrimos fixemos barra libre de sete a dez. Pechamos ás dúas dá mañá coa mercaduría esgotada e 12.000 pesetas na caixa. Aquelo foi alucinante", recorda Manolo.

Desde entón, o negocio foi subindo como a espuma. Incluso, cando pecharon durante tres anos, entre 1999 e 2002, para reconverter o bar en restaurante, seguiron facendo caixa no bar de en fronte, o Koka, cunha gran aceptación por parte de toda a clientela.

"Collémolo en aluguer mentres que reformabamos ou noso. Ata daquela, era un bar que non tinga xente, non tinga moita aceptación. Pero entramos nós e non dabamos servido. Seguianos a xente. Por iso, temos moito que agradecerlles a todos", apunta Celia.

¿Cal foi o segredo do seu éxito? Segundo Manolo e Celia, "que sempre fomos moi familiares e a xente sentiuse ben acollida".

O local da Nosa Terra leva, polo menos, 80 anos dedicado á hostalería. Que Manolo recorde, antes do seu bar, houbo O Neno e antes deste, houbo outro, o Portabales. Con todo, ningún deles mantívose aberto máis de dez anos.

CLIENTES FAMOSOS. "Nós levamos catro décadas ao pé do canón. Temos clientes que veñen da Coruña, de Santiago e mesmo doutras partes de España. Por aquí, pasaron varios embaixadores e personaxes como Afonso Guerra, José María Carrascal, José María Íñigo –que era un seareiro do noso lacón–, Pedro Piqueras, Concha García Campoy, Carmen ou Aitana Sánchez-Xixón e de todos eles temos grandes lembranzas", recorda Celia, con nostalxia.

Cocía 100 quilos de orella por semana

A xornada na Nosa Terra comezaba todos os días ás nove da mañá. A esa hora, Manolo acendía a cociña e puña auga na pota para cocer o lacón. O primeiro dos tres que se cocían por día. á unha, tiña que estar xa listo para as tapas. O lacón cocido era prato fixo neste bar pero tamén o eran as orellas. Ata o punto que, aínda pouco antes de pechar, Manolo bota contas e calcula unha media de consumo de 100 quilos de orella de porco por semana.

5 pesetas era o prezo doutro clásico da Nosa Terra, a cunca de caldo limpo ou consomé, que se facía do cocido do lacón. "Entraba de marabilla para curar as resacas. Moita xente tomábaa en lugar de tomar un viño", contan Manolo e Celia.

Se o consomé era famoso, tampouco era menos a cunca de Ribeiro branco, da que chegaron a servir 100 litros diarios.

Adeus á orella da Nosa Terra
comentarios