O vigués Luis Torras, o pintor máis vello do mundo, camiña cara aos 110 anos

Séguese levantando cada día ás 7.30 para poñerse diante dun cabalete. Móveo, explica, "o afán de superación"
Luis Torras, en su estudio. SALVADOR SAS (Efe)
photo_camera Luis Torras, no seu estudio. SALVADOR SAS (Efe)

En 1912 afundiuse o Titanic, o presidente do Goberno español José Canalejas foi asasinado, comezou a primeira guerra dos Balcáns, o explorador Robert F. Scott chegou ao Polo sur e, entre outras moitas cousas, naceu en Vigo Luis Torras Martínez, o pintor en activo máis ancián do mundo, que este ano avanza cara ao seu 110 aniversario cunha asombrosa vitalidade.

Torras vive coa súa esposa, María Jesús, quen a punto está de cumprir os 100 anos, nunha casa de Vigo de cuxas paredes colgan ducias de cadros asinados por el, un autor que cada día se levanta ás 7.30 para poñerse diante dun cabalete sen necesidade de atopar unha motivación especial para continuar pintando.

"O afán de superación. Non queda un parado. Hai que mellorar, sempre hai que mellorar. Iso é suficiente para pintar", afirma Torras nunha charla con Efe no centro dun estudo onde se amontoan os óleos, os cabaletes e os pigmentos que el mesmo combina para atopar as cores que iluminan a súa obra.

"É complicado, non é o mesmo que coller os tubiños que venden, non. Eu créoo todo cos pigmentos", asegura. "Busco moitos ensaios, fago moitas clases de pintura, de fresco, de temples, de cascas de ovo, hai moita cousa que buscar, e iso constantemente. Sempre queres mellorar", explica Torras, quen subliña: "É a pintura, é a miña vida esa".

Os temas principais da pintura de Torras son figuras humanas estáticas, paisaxes, bodegóns e naturezas mortas, e boa parte da súa obra está na Casa das Artes de Vigo, onde se atopa a Colección Torras, pero tamén hai obra súa na Raíña Sofía de Madrid, no Museo Quiñones de León de Vigo, no Museo de Pontevedra ou no Museo de Arte Contemporánea de Santiago (CGAC).

"Calquera cousa serve" de inspiración á hora de empezar a pintar, di Torras para explicar de onde sae un traballo que el non busca, senón que o atopa: "O outro día atopeime un esmoleiro, e emocionoume e fusioneime con el", di.

Confésase seguidor de artistas como Piero della Francesca, do que admira a luminosidade que consegue nos seus frescos, ou de El Greco e Leonardo da Vinci, "superpintores" dos que "temos que aprender todos moito". Destaca tamén a obra do español Daniel Vázquez Díaz, "un gran pintor que non se nomea moito".

Torras, coa súa muller, María Jesús. SALVADOR SAS (Efe)
Torras, coa súa muller, María Jesús. SALVADOR SAS (Efe)

 

Conversa animado Torras en pé sen que se lle adiviñe unha soa fraqueza, salvo unha persistente xordeira que o acompaña desde a Guerra Civil; tan lonxe chegan os seus recordos. "Non saben o que foi a guerra, non teñen nin idea. A memoria histórica é isto que me amolou o oído. Pegáronme un balazo aí e escaralláronme", relata o pintor, ao que hai que falar a berros para que flúa unha conversa que inevitablemente percorre o pasado para chegar aos tempos de branco e negro, onde sitúa o máis emocionante e tamén o máis angustioso momento da súa vida.

"Emoción cando se acabou a guerra. Coño, xogábaste a vida cada día. Pasámolo mal. A xente non sabe o que é durmir en terra, levantarse e facer cousas", asegura dun conflito que o pillou de vacacións en Galicia cando era estudante na Escola de Belas Artes San Fernando de Madrid.

"Vou contar unha anécdota da guerra: unha noite saiamos das trincheiras e atopeime cun tío de Arbo (Pontevedra). Que hai, como andamos, empezamos a charlar. E dime el: mire vostede, eu se puidese irme agora á miña casa e só tivese para comer un cacho de pan de millo e unha sardiña era o home máis feliz do mundo. Non quería máis. Cando se acabou a guerra, pois foi a felicidade para todos", explica o artista.

A "superación" e a procura da "perfección" móveno a poñerse cada día ante o lenzo

A maior angustia proporcionoulla a Segunda Guerra Mundial: "Joder, que se mataban uns e outros. Xente que morre a varrer. Ríome eu da pandemia e todas as caralladas esas", afirma hoxe.

Á súa idade, Torras di non esperar moito máis da vida salvo buscar "a perfección" do seu traballo: "Facer unha cousa que sexa como Deus manda e polo menos que non perda o xuízo, que poida expresarme", afirma.

Do seu legado preocúpase pouco e de como sexa recordado, aínda menos: "Cando morra acabouse e a facer puñetas, ¿non? Non teño afán. A burricán morto, cebada ao rabo". Asegura, con todo, que se sente satisfeito con saber que deixou pegada nos seus alumnos de pintura, algúns dos cales visitárono 50 anos despois de pasar pola súa aula para recoñecerlle o seu efecto sobre eles, o que confesa que o emocionou.

Polo demais, continuará pintando cada día coa única esperanza de facelo, se é posible, cada vez mellor, mentres empraza os presentes a seguir charlando de pintura e os seus recordos o ano que vén, cando se encamiñe aos 111, por suposto, fronte a un óleo e cun pincel na man. 

comentarios