miércoles. 18.09.2019 |
El tiempo
miércoles. 18.09.2019
El tiempo

3-2. Correa frustra ao Valencia... e ao Barça

Morata presiona a Neto. RODRIGO JIMÉNEZ
Morata presiona a Neto. RODRIGO JIMÉNEZ

Un Atlético solvente impúxose ao respondón conxunto che

O Atlético de Madrid gañou (3-2) cando llo propuxo ao Valencia, con ambición, solvencia e resposta en cada unha das dúas igualadas do seu adversario e co gol definitivo de Ángel Correa; un xiro e un tiro imparables xa para o seu rival e para aprazar polo menos tres días o alirón do Barcelona nesta Liga.

Un triunfo que pareceu do conxunto branquivermello dúas veces, primeiro co veloz 1-0 de Álvaro Morata, nivelado por Kevin Gameiro, e despois co rotundo 2-1 de Antoine Griezmann, empatado de penalti por Dani Parejo, pero que non o foi ata a irrupción do atacante arxentino, capaz de rebelarse no momento máis inesperado, esta vez no minuto 81, para agarrar os tres puntos con total convicción.

Tan certo é que o fútbol hoxe é esencialmente un xogo de erros como que necesita determinación e destreza para aproveitar cada un, como o fixo o Atlético en cada un dos tres goles cos que dobregou a un Valencia imprevisible, capaz de nivelar dous marcadores adversos, pero tamén de ser un xoguete nas dúas primeiras dianas locais e permitir unha terceira nada máis empatar.

Tamén de recibir o 1-0 a toda velocidade. No minuto 8. Certo que Guedes, este mércores lonxe das súas versións recentes, que se presentaba como goleador oito veces nos últimos dez encontros antes da súa visita ao Metropolitano e que substituído no minuto 57, perdeu un balón que nunca debe perderse no seu territorio, pero tamén que o Atlético o transformou en moitísimo máis.

Porque pasou moito desde o roubo de balón ao portugués ata o 1-0 de Morata, todo cun mérito indubidable do Atlético, como a parede entre Griezmann e o reactivado Lemar, que se cruzou o campo de lado a lado para sumar ao ataque a Juanfran, cuxo centro foi tan fenomenal como o desmarque e o remate do dianteiro madrileño.

Tan só se xogaron oito minutos. Realmente, non comparecera aínda o Valencia, cuxa posta en escena esixirá unhas cantas reflexións. En defensa, en ataque, en ambición, en concentración, en convicción, en temor... Máis cun rival como o Atlético. E aínda máis cando persegues a zona de Liga de Campións.

E máis aínda coa capacidade que demostrou algún intre. O Valencia só foi el nalgún tramo do partido. No primeiro tempo sandou a ferida que lle provocou o primeiro bocado, do que nin se decatou nin o como nin o porqué, ata que Neto recolleu a pelota da súa portería, co 1-1 de Gameiro cando o partido cruzou a media hora, cando puido acelerar cara a adiante e cando o Atlético rebaixou a tensión.

Crecera o Valencia, na mesma medida que reaparecían certos homes crave, como Parejo, desaparecido ata entón; xa non chegaba con tanta facilidade o conxunto branquivermello, que roldou antes o 2-0 nun contragolpe culminado frouxo por Morata ou nun tiro afastado de Filipe Luís... E de súpeto todo estaba reequilibrado.

O gol correspondeu ao dianteiro francés, pero nada sería posible sen a delicia de Santi Mina en forma de chapeu na área... a Godín. Tampouco sen a cantidade de efectivos coa que se presentou no campo rival nin sen a igualdade numérica, tres para tres, coa que agardou o Atlético en torno ao porteiro Jan Oblak.

Un descoido ou un acerto? Das dúas cousas houbo no 1-1 da Valencia, que tampouco aprendeu entón do erro que supón saír á expectativa no Metropolitano. Repetiuno no inicio do segundo tempo. E para entón, o Atlético xa asumira a lección do 1-1. Nin descoidos atrás nin termos medios arriba.

Porque rexurdiu desde o vestiario. Non deu marxe ao Valencia. En catro minutos, o Atlético golpeou de novo, cun 2-1 desbordante, que circulou desde o contragolpe que lanzaron Rodrigo e Koke ata as combinacións entre Lemar, Morata e Griezmann, que culminou a acción de cabeza. O gol número 21 do curso do 7 branquivermello.

Aínda non foi o da vitoria do Atlético, que gobernou xa o duelo, pero concedeu un penalti, unha man de Saúl Ñíguez que revisou e confirmou o VAR. Transformouna Dani Parejo no 2-2 no minuto 77. Insuficiente para repeler a ambición do Atlético. Catro despois, Correa devolveu o partido ao final máis previsible (3-2).

 Ficha técnica
3 - Atlético de Madrid: Oblak; Juanfran, Savic, Godín, Filipe (Correa, m. 61); Koke, Rodrigo, Saúl, Lemar (Thomas, m. 70); Griezmann e Morata (Arias, m. 83).
2 - Valencia: Neto; Wass, Garay, Diakhaby, Gayà; Adoitar, Parejo, Coquelin, Guedes (Sobrino, m. 57); Gameiro e Santi Mina.
Goles: 1-0, m. 8: Morata remata co pé un centro de Juanfran desde a banda dereita. 1-1, m. 35: Gameiro bate a Oblak dentro da área, a pase de Santi Mina. 2-1, m. 49: Griezmann cabecea un centro de Lemar. 2-2, m. 77: Parello, de penalti. 3-2. 81: Correa, cun certeiro tiro desde fóra da área.
Árbitro: Hernández Hernández (C. As Palmas). Amoestou aos locais Filipe Luís (m. 56) e Saúl (m. 75) e aos visitantes Adoitar (m. 21), Sobrino (m. 73) e Diakhaby (m. 91).
Incidencias: partido correspondente á trixésimo cuarta xornada de LaLiga Santander, disputado no estadio Wanda Metropolitano ante 43.531 espectadores.

3-2. Correa frustra ao Valencia... e ao Barça
Comentarios