Fochancas que ruborizan e enervan

Un tramo da N-540, xusto á entrada de Guntín, converteuse nunha auténtica focha

Los vehículos se ven obligados a circular lentamente por los profundos socavones que hay en dirección Lugo y hacia Guntín. SEBAS SENANDE
photo_camera Os vehículos vense na obriga de circular lentamente polos profundas fochancas que hai en dirección Lugo e cara Guntín. SEBAS SENANDE

Coche vén. Freada. Plas, plas, plas. Continúa. Pero, sorpresa! Curva, outra freada e plas, plas, plas, agora cun estrondo metálico que non augura nada bo. Con sorte, as catro rodas e a lúa intactas. Circular pola N- 540 é un calvario e nalgúns tramos, ademais, unha lotería. Entre os quilómetros 16 e 18, ás portas de Guntínsucédense os que non fai moito eran fochancas e que co tempo convertéronse en fochas, un tras outro. Vén outro coche. Este frea. Pero vai parar en plena Nacional? Ah, non, sabe o que hai.

O declive dese impracticable treito, que tanto o é cando se vai como cando vén, remóntase a meses atrás. No outono de 2023 non había semana sen accidente, e máis cando chovía, así que acabou converténdose nun punto negro, acumulando feridos polas continuas saídas de vía.

En case todos os accidentes, a mesma manobra: os condutores que se dirixían cara á capital lucense comezaban a acelerar á saída do núcleo de Guntín para encarar o tramo de curvas -limitado orixinalmente a 90-, pero cando chegaban ao carril lento perdían o control dos seus vehículos, atravesaban os outros dous carriis e acababan precipitándose por un terraplén. A causa estaba entón no firme.

Algúns coches non conseguen esquivar as fochancas. GUILHERME Dá SILVA
Algúns coches non conseguen esquivar as fochancas. GUILHERME DÁ SILVA

Recentemente o Ministerio de Transportes confirmou que as obras de rehabilitación en toda a vía, desde Lugo ata Vilamarín, empezarán este primeiro semestre e que a elas se dedicarán 11 millóns de euros, pero xa antes limitouse a vía a 60 quilómetros por hora mediante sinais de obra -agora está a 40- e a finais de novembro realizáronse algúns traballos polos que o treito perdeu unha capa de rodaxe, obrigando a circular máis amodo e reducindo os deslizamientos que acababan en sinistro. Agora apenas hai saídas de vía, pero si colisións por alcance -algunhas múltiples-, rebentóns de rodas e impactos no cristal a diario.

Os que coñecen a vía frean ata o punto de pasar a 20, como moito, sorteando hoyos de ata case dez centímetros de profundidade -cara a Lugo hai tres tortuosos tramos e cara a Guntín, dous- e aproveitando onde poden a beiravía ou o carril central, no que apenas hai grandes fochancas. Algúns incluso poñen os catro intermitentes. Os demais, pasan como poden. Acórdanse tarde de frear, atravesan as fochas, salpican a auga daqueles, a priori, inocentes charcos en todas direccións, zigzaguean e o traqueteo do vehículo, xunto á sensación de estar como nunha coctelera, recordarano cando volvan circular pola N-540.

Comentarios