Miércoles. 19.09.2018 |
El tiempo
Miércoles. 19.09.2018
El tiempo

Outro día para a historia no Pazo

Aficionados en la grada
Aficionados en la grada
A afección do Breogán volveu dalo todo para apoiar ao seu equipo nun partido que deixa imaxes de nervios. O irmandamento final entre seguidores celestes e ourensáns serve de exemplo do que é un auténtico derbi

Esta final é das afeccións. Que o día era realmente importante viuse xa na previa, con colas nas inmediacións do Pazo dous Deportes e varias persoas intentando conseguir unha entrada a última hora, algúns reforzados con máis sorte que outros.

Dentro, máis de seis mil afeccionados dispostos a dalo todo desde o primeiro minuto e vivir un partido especial co ascenso á ACB no punto de mira. Cada canastra é unha emoción, cada perda de balón, un suplicio.

«Isto é demasiado, non pensei que o ía pasar tan mal», sinalaba un afeccionado mentres se achegaba á zona da cafetería fuxindo da pista. O partido convértese nun ir e vir de alternativas no marcador e chegou o momento do descanso. Aí, saída en espantada xeral co cigarro como aliado e tamén varios afeccionados que non puideron entrar ao pavillón, apoiados no seu móbil ou na radio para saber o que ocorría. Como van?, Non durou moito a primeira metade?, preguntábanlle a afeccionados que viñan de asistir a unha primeira metade primorosa, cun ambiente excepcional e cun irmandamento máis que destacado que fai deste derbi algo para recordar e inesquecible.

Dentro, José Areñas seguía ao seu, a levantar á afección en cada momento, en cada acción para conseguir que a comuñón entre afección e xogadores sexa eterna. Se os árbitros permitisen xogar con seis, aí estarían eles para vestirse e saltar.

Van pasando os minutos e o partido entra no momento decisivo. Acelérase o corazón, as saídas para fumar ou intentar evadirse. «Voume para fóra, non podo máis», dicía un afeccionado cando apenas restaban tres minutos para a conclusión.

Chega o último minuto, unha éxtase de xogo para decidir un ascenso ou prolongar unha serie que vai camiño de facer historia senón conseguiuno xa. A afección lucense soña coa reacción do seu equipo pero se atopa con Pedro Rivero. «Outra vez o mesmo, non pode ser, non pode ser», di un afeccionado, que aos poucos segundos deixa unha frase pensado en mañá. «Haberá que pedir ao xefe saír un pouco antes». Así pensa unha afección que quere a ACB.

Toca final de partido e as dúas afeccións deixan o último gran detalle. Os breoganistas apoian aos seus ídolos nun momento no que o necesitan realmente e reaccionan con brillantez cando escoitan á afección do Ourense gritar ‘Breogán, Breogán’. Un xesto que vale realmente moito e define un auténtico derbi, unha festa, unha final para que moitos tomen nota. A afección breoganista é o gran valor e Lisardo Gómez xa o avisou: hai que saber gañar e saber perder. «Agora toca viaxar a Ourense». Así é a despedida.

Outro día para a historia no Pazo
Comentarios