miércoles. 15.07.2020 |
El tiempo
miércoles. 15.07.2020
El tiempo

Cristina Pérez: "Se fixese falta volvería ao hospital cos ollos pechados"

Cristina Pérez e o seu can Aslan. EFE
Cristina Pérez e o seu can Aslan. EFE
A xogadora do Burela volve adestrar co seu equipo logo de traballar como enfermeira contra o Covid-19

Enfermeira e xogadora profesional de fútbol sala, Cristina Pérez viu como a Covid-19 levaba moitas vidas diante dos seus ollos na o hospital de Madrid ao que prestou servizosentiu "impotencia", pasou "unha experiencia moi dura" e, á vez, "enriquecedora", e agora volve centrarse no deporte co obxectivo de levantar un título.

Logo de deixar ao carón o fútbol sala para loitar en primeira liña contra a pandemia, a deportista murciana volveu pisar o parqué de Vista Alegre para empezar a preparar coas súas compañeiras de equipo, o Pescados Rubén Burela FS, o playoff de Primeira División, pero volvería ao hospital se o coronavirus paralizase de novo ao país. 

"Se houbese outra vez un confinamento e falta de recursos humanos en calquera sitio, non o dubidaría nin un segundo, iría ao hospital cos ollos pechados", asegura nunha entrevista con Efe desde a súa residencia en Burela. 

Alí reencontrouse co seu deporte, co equipo e co seu can, Aslan, ao que adoptou en setembro a través da súa compañeira de vestiario Ale de Paz, vinculada a unha protectora.

Tras dous meses e medio afastada da súa mascota, o reencontro na gardería na que quedou todo este tempo foi emotivo. Él, receloso tras ser abandonado no pasado, achegouse con desconfianza porque Cristina levaba a máscara posta. Cando lla quitou, o can recoñeceuna e non deixou de expresar a súa alegría. Agora, os dous xa están en casa.

"Agora mesmo é un pouco raro todo; volver a Burela, aos adestramentos. Facía moito tempo que non estaba por aquí e tiña moitas ganas de volver. A experiencia de Madrid foi moi enriquecedora, aínda que moi dura, e atópome ben", confesa Cristina. 

Admite que iso que pasou "é algo que a todo o que estivo aí vaille a marcar" o resto dos seus días.

"Vimos momentos de moita impotencia, é o máis duro que quedas, ver como a xente morría e non podía estar acompañada como nun caso normal sería", precisa.

Pero tamén leva "moitísimas cousas" positivas, como o traballo en equipo, con toda "a xente" que coñeceu no hospital, eses compañeiros que viñan de fóra, como ela, para contribuír á loita contra a Covid-19 e tamén os que xa estaban a traballar alí.

Tiña un mes máis de contrato, pero o Burela saíu do Expediente de Regulación Temporal de Emprego para preparar o playoff o título e reclamouna.

"O meu contrato no hospital acababa o 30 de xuño e a miña idea era cumprilo. Se non volvésemos á competición, fíxoo. é verdade que non o ampliou porque nos metiamos no mes de vacacións e xa na seguinte tempada e porque, ademais, a cousa xa está acougada, así que ese contrato é para a xente que seguirá ata decembro", argüe.

Recuperar a súa anterior vida, pasar do hospital ao fútbol sala, non lle resultou complicado. "é fácil. Entras, posche as zapatillas, vístesche de curto e xa tes o chip cambiado de novo", di.

Sentía "un pouco de mono de adestrar coas compañeiras" e estas recibíronlle con aplausos no pavillón. ela, avergoñada, quixo acurtar a ovación. "Non me gustan esas cousas e dábanme bastante vergoña cando empezaron a aplaudir", confesa.

Nestes primeiros días en Burela, Cristina Pérez só saíu de casa para dar paseos con Aslan.

"Cruceime a afeccionados, xente coa que coincidía antes e, como vés de Madrid, pregúntanme como está a cousa por alí, como che foi. Aquí en Burela apenas tocou o tema (da Covid-19) e parece que aínda é descoñecido por esta zona. Tanto aquí como en Murcia (de onde é ela). Non como en Madrid", relata.

Asegura que na localidade lucense a xente "sorpréndese moito" co que viviu en Madrid. "Cando lles conto algo do hospital, alucinan un pouco", afirma Cristina, que xa está centrada no seu próximo reto, levantar o título de Liga co Burela.

Cristina Pérez: "Se fixese falta volvería ao hospital cos ollos...
comentarios