sábado. 18.09.2021 |
El tiempo
sábado. 18.09.2021
El tiempo

Unha coincidencia que lle cambiou a vida

Xabi Nistal posa con su bicicleta. JOSÉ Mª ÁLVEZ
Xabi Nistal pousa coa súa bicicleta. JOSÉ Mª ÁLVEZ
O mariñano, que pitará en Primeira na 2021/22, adentrouse na arbitraxe por un curso que lle daba créditos na carreira

Un anuncio na Universidade da Coruña sobre un curso de árbitro de fútbol sala cambiou a vida de Javier Menéndez Nistal (Ribadeo, 1985). Entón, na cidade herculina estudaba Enxeñería Informática, pero ese curso dáballe créditos de libre configuración. "Era algo relacionado co deporte e para alí fun", di, sen saber que aquilo cambiaría a súa vida.

Porque tres lustros despois converteuse, desde a semana pasada, no único árbitro lucense da Primeira División de fútbol sala nacional, da mellor competición ligueira. Unha chamada do presidente dos árbitros de fútbol sala de Galicia, Álvaro Cid, deulle a boa nova.

Ninguén se esperaba ese cambio de rumbo na súa vida. Aos poucos foi crecendo como árbitro e chegou un momento que tivo que tomar unha determinación. Xogaba en Preferente co Ribadeo FC, o club da súa localidade, e era árbitro en Segunda B. "Tiven que decidir. E aí axudoume moito José Aparicio Carrasco, que era o xefe dos árbitros mariñáns; el invitoume a seguir na arbitraxe, e agradézollo moito; grazas a el estou onde estou", sinala.

As protestas, insultos e confrontar distintos puntos de vista fixéronlle madurar

O seu idilio coa arbitraxe foi imparable. "Cando estás dentro, ves o que é, a min encheume. E faiche madurar moito", di, e explícase: "Ao final vives situacións que non viviras, cando protestan, insultan, ves que outras persoas teñen unha visión das cousas que ti non tes, tes que enfrontar a situacións diferentes, e iso fíxome madurar".

O ano e medio que levamos de pandemia deu para moito en cuestión de anécdotas. "Este ano tiñamos un partido en Barcelona, era en plena pandemia. Subín ao avión e cando chegamos a Barcelona suspendérase o partido; tiven que esperar tres alí ata que houbese outro voo de volta e aos 15 días tiven que ir pitar o encontro", recorda.

E é que os viaxes é outro dos quebradizos de cabeza de Xabi Nistal, aínda que el non cambia Ribadeo por nada. "é certo que estás un pouco desconectado de aeroportos e trens, pero teño que dicilo, son de pobo", e engade: "Vivín en Coruña e Avilés, e o que me tira é a vida no pobo; ao final temos tres aeroportos a hora e media".

O seu método de arbitraxe é o de intentar axudar a entenderse a todas as persoas implicadas en cada partido

Nistal considérase un árbitro "que intenta unir". "Busco que non haxa elementos que nos separen a xogadores, adestradores e árbitros e intento empatizar coa xente", explica. "Tratas de axudar nos momentos que se pode. Cando tes que botar un berro, falo, pero tamén unha sorriso para relaxar o ambiente, e iso fainos máis humanos e fai que os xogadores nos vexan tamén como deportistas. No fútbol sala somos moitos actores e témonos que axudar", comenta.

Este ano, Xabi Nistal arbitrou preto dunha trintena de partidos entre Primeira División feminina e Segunda masculina. Nota diferenzas entre arbitrar a homes e mulleres. "é distinto. Píquelos entre os mozos son máis sans, cando termina o partido danse un abrazo e queda aí; as mozas tómanllo máis nivel persoal, ese enfado vai máis aló do partido, pero en xeral non hai grandes diferenzas", argumenta.

Dos partidos onde lle tocou impartir xustiza ao longo da súa carreira profesional, un dos máis importantes foi Manzanares-El Ejido, que pelexaban por ascender a Primeira División. "Notábase tensión, había moito en xogo e foi un partido moi chulo", di, pero queda con outro. "O partido máis impresionante que pitei foi en Córdoba, no pavillón Vista Alegre, nun partido contra o Betis. Había máis de dúas mil persoas, estaba case cheo, e había ultras do Córdoba de fútbol e do Betis tamén; o ambiente foi incrible, aínda que logo o partido non foi gran cousa", recorda.

O árbitro xa fantasea con poder arbitrar nos pavillóns máis míticos do territorio español

Desde outubro, cambiará as canchas de Segunda polas de Primeira. "Teño ganas de arbitrar nas canchas de equipos que gañaron Ligas, como pode ser Palau, en Torrejón, onde xoga o Inter, na cancha de El Pozo Murcia, recintos míticos, sitios que viches pola televisión e que agora vou ter a oportunidade de estar aí ante 2.000 persoas", explica.

Outra persoa moi importante na vida de Xabi Nistal é a súa compañeiro Vilas López, que ascendeu de categoría xunto a el. "Esta tempada pitamos case todos os partidos xuntos", recorda. "Eu teño dous irmáns, pero para min é como un irmán máis, porque pasamos moitas vivencias xuntos, momentos malos de saír xuntos, e unha evolución bestial os dous", sinala. "O outro día vino en Santiago e démonos un abrazo moi especial", subliña.

"Espremo as horas do día ao máximo; ordeno a semana de tal xeito que me dea tempo a facer de todo"

A nivel persoal, a vida de Xabi Nistal é un crebacabezas. Ten parella, traballa en estaleiros Gondán e ademais fai deporte para manterse en forma. "Espremo as horas do día ao máximo e tamén teño moita axuda da miña parella", subliña. "Son moi organizado, e ordeno a semana de tal xeito que me dea tempo a facer todo", conclúe o colexiado.

O tríatlon empezou como vía de escape e agora é paixón
A outra gran paixón na vida de Xabi Nistal é tríatlon. "Empezou como unha vía de escape, para desconectar do resto, e agora converteuse nunha paixón", di o ribadense, que competiu no tríatlon que houbo na súa localidade en maio. "Axúdame a manterme en forma, pero sobre todo a desconectar moito do día a día, sobre todo mentalmente, se saes dúas horas en bicicleta, ves paisaxes, dás voltas ás cousas...".

RUTINA. Unha das súas rutinas é saír coa grupeta os domingos do Club Ciclista Eo. "é un dos praceres da vida poder compartir esa afección con outra xente; permítenos subir unha montaña, tomar un café, e todo logo dun partido, o que che axuda a poder desconectar".
 

Unha coincidencia que lle cambiou a vida
comentarios