Vocación de servizo que vai no sangue

Tres gardas civís chairegos comparten orgullosos profesión coas súas fillas en corpos de seguridade do Estado ou o Exército
Javier y Nerea Teijeiro. EP
photo_camera Javier y Nerea Teijeiro. EP

Javier Teijeiro, José Luís Pardo e Clemente Miragaya decidiron hai tres décadas encamiñar as súas vidas ao servizo público ingresando na Garda CivilUnha vocación que, sen pretendelo, herdaron as súas respectivas fillas, Nerea, Alicia e Claudia. Os seis mostran un orgullo mutuo. eles, por transmitir a importancia de axudar á cidadanía. elas, por ter o mellor espello no que mirarse e do que aprender.

José Luís e Alicia Pardo

O cuartel da Garda Civil de strong <>Vilalba conta entre o seu persoal con dous axentes que se coñecen moi ben entre si: José Luís Pardo e a súa filla Alicia, que con 24 anos está a realizar o período de prácticas en strong <>Seguridade Cidadá. "Pareceume marabilloso que a miña filla quixese ingresar ao corpo e seguir o meu exemplo", asegura José Luís, á vez que recoñece que sentiu "gran satisfacción e orgullo" cando recibiu a noticia.

A "ilusión e vocación de servizo" foi o que lle levou fai 30 anos a ingresar no corpo da Garda Civil, onde suma 26 anos na unidade do Seprona. Alicia, une a esa vocación a "tradición familiar" e explica que se expuxo durante bastante tempo seguir os pasos do seu proxenitor. "é unha das mellores formas nas que podes axudar a alguén de xeito máis directo", asegura.

José Luís e Alicia Pardo, no seu primeiro Pilar xuntos. M.ROCA
José Luís e Alicia Pardo, no seu primeiro Pilar xuntos. M.ROCA

Esta axente vilalbesa, que compaxina o seu traballo cos estudos do grao en Relacións Laborais e Recursos Humanos, sentiu en todo momento moi apoiada polos seus pais á hora de percorrer un camiño que "foi moi longo", pero do que sente satisfeita.

De face ao futuro, dentro desta profesión, Alicia aínda está a barallar distintas opcións, pero ten claro que o mellor nela é "conseguir liquidar problemas de cidadáns, que poden ser pequenas cousas, pero que para eles son grandes". E nesa experiencia que vai adquirindo conta cos consellos de José Luís, aínda que recoñece que se lle fai "un pouco raro" poder "compartir os problemas e dúbidas" no traballo e que "alguén así de strong <>próximo axúdeche a liquidalos".

O seu pai, pola súa banda, anímaa a que sexa "ela mesma, sen complexos de ningún tipo" dentro dun corpo no que as condicións laborais "cambiaron moitísimo" en xeral, como na prestación do servizo, en medios materiais, compatibilidade familiar ou remuneración. "Non só mellorou a situación de face ás mulleres, senón para ambos os sexos", asegura, mentres que Alicia, desde a súa perspectiva feminina, confirma que a vida profesional na Garda Civil é "totalmente igualitaria". "Así mo fan sentir todos os meus compañeiros, afirma.

Clemente e Claudia Miragaya

Os guitiricenses Clemente e Claudia Miragaya non comparten destino nos seus traballos. E, por circunstancias da vida, nin corpo de seguridade do Estado, xa que, tras un intento infrutuoso para acceder á Benemérita, a moza finalmente forma parte da Armada española.

Clemente recoñece que sempre lle gustou a Garda Civil, onde tivo a algúns familiares, aínda que non directos. Por iso, para facer o servizo militar accedeu ao corpo como auxiliar e estivo en Santoña, onde coñeceu á súa muller.

Axudar á xente compénsalles do traballo ingrato que ás veces teñen

Posteriormente examinouse para acceder como profesional e saíu da academia en 1993. Tras pasar por Langa de Douro (Soria) e O Vicedo, en 2002 regresou < súa strong>Guitiriz natal, desde onde foi enviado a comisións —tempadas que pasa destinado noutros sitios— con motivo do referendum do 1 de outubro de 2017 en Cataluña, no Pazo de Meirás a principios do 2021 durante o conflito entre Xunta, Goberno e a familia Franco ou como seguridade de Calvo Sotelo en Ribadeo. Unha experiencia longa e variada na que o que máis destaca é "o contacto coa xente".

Igual que ao seu pai, a Claudia, de 29 anos, tamén lle gustou "sempre" todo o mundo das forzas e corpos de seguridade, polo que estudou Dereito coa idea de opositar despois porque "é a carreira que ten máis temario en común". "Ao acabar, quixen prepararme para o corpo xurídico militar, pero ir pola rúa é case imposible, así que me presentei para garda civil. Aprobei o exame, pasei as probas, pero me strong <>quedei de reserva cunha chea de puntos. Quedei un pouco desilusionada", recoñece con certa pena.

Tras un tempo meditándoo, mirou as prazas para o Exército e presentouse á Armada. "Era o que máis cerca quedábame. Non elixín terra porque prefería un traballo menos físico. Aprobei, entrei na escola en maio de 2022 e saín en febreiro de 2023 e destináronme < strong>Fragata Méndez Núñez (F-014), que ten base en Ferrol", explica este mariñeiro que está no destino de comunicacións.

Claudia e Clemente Miragaya. EP
Claudia e Clemente Miragaya. EP

Desde entón, xa foron moitas as súas misións lonxe de casa. "Saín un xoves da academia co diploma e ao día seguinte xa me fun en tren a Cádiz e embarqueime durante dúas semanas", recorda e enumera outras saídas, como unha polo Mediterráneo de tres semanas con exercicios do Exército do Aire e outra de case un mes nas Illas Canarias para unha proba coordinada con outros buques, onde coincidiron co Rei Felipe VIN.

O traballo de Claudia Miragaya céntrase en todo o relacionado con strong <>satélites e conexións con outros buques, terra, avións... "Estivemos nunha navegación da Otan. Chegan mensaxes cifradas e nós descifrámolos e distribuímolos", explica sobre a súa misión máis longa, de catro meses polo Mediterráneo.

"O máis duro é estar no barco continuamente. Só parabamos un par de días cada 10 ou 15. Pero as condicións de traballo son boas, sobre todo no porto basee", relata a moza, mentres o seu pai engade que "tamén ten a súa compensación", xa que neses catro meses fose coñeceu destinos como Casabranca, Istambul, Antalya, Roma, Sicilia ou Atenas.

De face ao futuro, Claudia quere presentarse o ano que vén para sarxento. "Quero prepararme ben, porque é complicado", asegura, sobre unha profesión na que "a medida que sobes escalas, hai menos mulleres".

Javier e Nerea Teijeiro

A chegada do cospeités Javier Teijeiro, sarxento desde 2000 no cuartel de strong <>A Pastoriza, onde traballa desde fai case 30 anos, á Garda Civil foi algo "circunstancial", tal e como el mesmo defíneo, xa que non había ninguén na súa familia neste corpo. Non foi así no caso da súa filla Nerea, que ás 23 anos xa está a piques de acabar o seu ano de prácticas —é da mesma promoción que Alicia Pardo— dentro do Instituto Armado, destinada no posto de strong <>Sueca, en Valencia.

Él viu na Garda Civil unha opción para realizar o servizo militar e aos poucos pasou a ser o seu futuro grazas a vivir a satisfacción de poder "axudar e solucionar problemas". Esa vocación de axuda aos demais foi o que viviu desde o berce ela, a realidade que coñeceu desde ben pequena e que tivo sempre claro que quería para ela mesma cando fose adulta.

"Crieime rodeada de gardas, entre eles o meu pai, e vía día a día que chegaba a casa e o máis importante era o que fixera. Chegaba sempre contento co labor que facía e o bonito que é este traballo, que é vocación. Eu crieime vendo iso", explica Nerea, consciente de ter "un bo exemplo" do que aprender.

Recorda que de pequena xogaba "a pelexarme, a strong <>deter a alguén... eu non xogaba con bonecas, téñoas nas caixas que me regalaron de nena (ri)" e que cando chegou o momento de elixir, tívoo claro.

Nerea Teijeiro, co seu pai no día do seu xura de bandeira. EP
Nerea Teijeiro, co seu pai no día do seu xura de bandeira. EP

"A ela déuselle ben sempre estudar, era de boas notas, animábaa a probar a facer algunha carreira", afirma Javier. Pero Nerea replícalle: "pero non era o que quería". E así, aínda que empezou unha carreira, á súa vez comezou a estudar para ser garda civil. "Entrei na academia de Valdemoro e deixei a carreira. Con 23 anos teño toda a vida por diante para facer o que queira aquí dentro, porque hai moitísimas opcións e especialidades. Eu estou moi contenta", asegura.

O seu paso pola academia foi "a mellor experiencia" da súa vida e para decidir destino para facer as prácticas non dubidou. "Quería coñecer mundo. Podendo virme para aquí, funme a Valencia. Él no seu momento veu para A Pastoriza buscando tranquilidade e eu funme cara alá buscando movida. Quería un posto cun numero de dilixencias e de traballo que fose grande para aprender e que agora, cando salga de profesional, mándenme onde mándenme, ter unha formación coa que poida resolver as cousas", comenta convencida de tomar a mellor decisión.

A pesar da distancia física que lles separa na actualidade, ambos senten moi preto, porque Nerea recoñece que "todos os días" lle pide consello ao seu pai. "Leva trinta e pico anos na Garda Civil e sabe moito máis que eu", afirma, a pesar das diferenzas a nivel de traballo que hai nos seus respectivos postos. "Aquí ves un caso concreto cada certo tempo que alí pasa todos os días", asegura Javier.

Nerea, Alicia e Claudia din que o seu labor é "totalmente igualitaria"

Ambos coinciden en que o mellor da súa profesión é "a vocación de axudar, de botar unha man no que poidas", mentres que o peor é que é un traballo "moi pouco agradecido, a maioría da xente só ve o aspecto negativo, o da sanción, a multa, e ata que non nos necesitan, ninguén nolo agradece".

Un agradecemento que si que ven que xorde no Día do Pilar, "o mellor día do ano", para Nerea. "Na Pastoriza compártelo cos veciños. Reúnense máis dun centenar de persoas e preparámolo todo nós, e, aínda que non o digan, ves á xente agradecida e contenta", recordan. "Eu vía ese día a toda a xente ao redor do meu pai, dicíndolle "bo, Javier, grazas por isto, polo outro...". E eu, orgullosísima", sentenza Nerea.