Imprimir

Conto ou soño

Marica Campo |

El Progreso de Lugo | 05 de julio de 2019

(O que segue é un artigo que publiquei en 2011 nun semanario hoxe desaparecido. Oito anos despois segue vixente e enténdese mellor. Xulguen vostedes).

VOULLES CONTAR un conto ou un soño. En calquera dos dous casos pertence á esfera do imaxinario, se ben é certo que moitas veces a realidade está por riba.

No País da néboa, estendéronse, como a peste, as decepcións e as defeccións. Non é doado dicir cales foron primeiro. Parece lóxico que aquelas, e que estas son a súa consecuencia, mais non sempre manda a ciencia formal que estuda os principios de demostración e inferencia válida. Mandan máis que a lóxica as arroutadas; as filias e as fobias; o contaxio, xa que falamos de peste; ou o cansazo. Cousas todas ben humanas, pero non humanizadoras. Humanizador é o pensamento que procura a obxectividade e a solución dos problemas dun xeito racional. A desistencia deshumaniza porque nos converte en obxectos inertes, coma pedras que outros guindarán conforme a súa vontade. A defección é o afastamento desleal. Xa aconteceu e volverá acontecer se os habitantes do País da néboa non espertan do seu sono como lles pide o propio himno.

E sigo co conto ou soño: Perdidos na brétema, camiñaban uns por camiñar, afanábanse outros porque consideraban que a súa obriga era buscaren o camiño, e sentaban algúns esperando que un vento milagreiro varrese a escuridade. E os da defección, dos que xa falamos, volvían, na medida do posíbel, sobre os propios pasos cara á luz de todas as certezas que, como se sabe, é a do pensamento único e cómodo. Non o facían con disimulo, non. Maldicían todo o que amaran, renegaban de todo aquilo no que acreditaran e botábanlles a culpa de non chegar aos que seguían a procurar unha saída.

Tampouco había unanimidade entre os que, nun esforzo sostido, furaban as sombras. Os choques e caídas eran continuos. O grupo dispersábase e, cando a casualidade o xuntaba, perdíase en discusións verbo de quen fora o culpábel do extravío. "Precisamos un guía —pensaban uns e verbalizaban outros—, alguén que exerza o liderado e nos conduza fóra da néboa".

E sucedeu que, nunha destas, alguén falou con calma: "ninguén de nós ve con claridade o camiño, doutro xeito xa tería chegado. Collámonos das mans e camiñemos nunha mesma dirección.

Dese xeito non tropezaremos entre nós. a saída existe e atoparémola xuntos". Xuntos era a única palabra que, ou non se pronunciara, ou non se conseguira oír entre tanto balbordo. e chegaron tras voltas, tropezos e rectificacións, xuntos. (Por desgraza, non, engado agora).

Que conto ou soño máis simple, pensará quen ler até aquí. Se cadra, mais eu xúrolles que ten corolario.

Puede ver este artículo en la siguitente dirección /opinion/marica-campo/conto-ou-sono/201907051405301385777.html


© 2020 El Progreso de Lugo

Rúa Ribadeo 5, Lugo

Tlfno: 982 29 81 00

(Grupo El Progreso)