lunes. 17.02.2020 |
El tiempo
lunes. 17.02.2020
El tiempo

Redactora de El Progreso na sección de Local. Especialista en información da área municipal. Tamén podes seguirme na miña conta de Twitter.

Non regateemos en natureza

Hai unha tendencia a reducir o verde nos espazos urbanos que se crean ou se reforman
Zona de árbores no campus, con folla caída no solo. J. VÁZQUEZ (ARQUIVO)
Zona de árbores no campus, con folla caída no solo. J. VÁZQUEZ (ARQUIVO)

É unha realidade que a cidade de Lugo ten un cinturón verde envexable —tamén mellorable—, pero a urbe creceu e os espazos verdes non o fixeron na mesma proporción. Pode que a natureza no Lugo urbano ata se reducira. A natureza asimilable a unha cidade, os solares cheos de toxos e silveiras non contan para o caso.

A razón desa merma son os desenvolvementos urbanísticos, por razón dobre: a construción de edificios e o deseño dos espazos públicos. Como noutras cidades, hai unha tendencia a reducir o verde. Exemplos son a transformada Praza de San Marcos ou a Praza Horta do Seminario, que de horta só conserva o nome, como sucede coa noutrora chamada alameda da Praza Maior. Neste caso foi unha enfermidade o que condenou os olmos que tantas historias acubillaron durante tanto tempo. Fíxose un intento de reforestar o lugar, pero tivo pouco éxito e hoxe a metade inferior da Praza Maior é un areal. No que os nenos se divirten, certo.

Os outros casos obedecen a unha tendencia que a nivel mundial xa estivo máis de moda que está entre os urbanistas e os dirixentes políticos: a de ‘limpar’ espazos facendo superficies planas, grises, con pouco mobiliario e a miúdo pouco cómodo. A fachada do pazo de San Marcos loce moito máis agora, pero a cambio de desapareceren os imponentes cedros, as fontes de auga e a herba, que foron substituídos por unha explanada de granito con fontes que hai que adiviñar e bancos nos que non é posible Non regateemos en natureza apoiar as costas.

O tempo demostrou o que non resultaba moi difícil de ver: que este tipo de urbanismo disuade de usar os espazos públicos. E a consecuencia é que empezaron a xurdir novos conceptos, como urbanismo reparador e revexetación, aínda que en Lugo de momento non hai moita traza deles, como se viu nalgunhas das últimas intervencións, como as das prazas da Milagrosa. Na nova houbo que facer apaños e tralas queixas veciñais engadiuse algo máis de verde. Na vella, reformada este ano, o pouco céspede que había desapareceu para deixar paso á pedra. As árbores son o único rastro de natureza que queda.

Tendencia e tamén economía están probablemente detrás deste tipo de decisións. As árbores son seres vivos e como tal precisan máis coidado que as pedras, pero ademais de que fan os lugares máis confortables son máis baratos e eficientes que a tecnoloxía para eliminar a contaminación do aire, como apuntaba recentemente unha investigación da Universidade de Ohio.

O Concello de Lugo está volcado en facer da cidade un referente en urbanismo sostible con, entre outras actuacións, o deseño —xa veremos se construción— do que bautizou como barrio ecolóxico, entre Albeiros e e Garabolos. Persegue, segundo avanzou, un novo modelo de urbanismo, máis sostible, máis conservacionista da estrutura do territorio e máis habitable. A novidade e a envergadura do proxecto, que contrasta co que se vén facendo en actuacións moito máis sinxelas, xera escepticismo.

Non regateemos en natureza
Comentarios