Lunes. 20.05.2019 |
El tiempo
Lunes. 20.05.2019
El tiempo

Redactora de El Progreso na sección de Local. Especialista en información da área municipal. Tamén podes seguirme na miña conta de Twitter.

Máquina de destrución política

A xestión do persoal no Concello de Lugo lévase por diante a todo aquel que o intenta

Para que Lugo funcione é o lema co que o candidato do BNG á alcaldía de Lugo viste as súas propostas de campaña. Serán boas, malas ou regulares, pero o alcaldable nacionalista, como os dos outros partidos, debera ter claro que para que a administración local funcione non será suficiente a renovación de ideas e de caras. Como na empresa privada, fai falta dirección e fan falta traballadores, e calquera que coñeza un pouco a situación interna do Concello de Lugo sabe que o persoal é un polvorín. Unha máquina de destrución política, podería dicirse. 

Protesta de funcionarios. AEPA maioría dos concelleiros e xestores que pasaron por persoal nos últimos lustros saíron damnificados. O último, o aínda edil Daniel Piñeiro, que o 26 de maio non repetirá na candidatura socialista en postos de saída despois de catro anos sen respiro. Calquera o estaría á fronte dunha macroconcellería como a de urbanismo, medio ambiente e persoal, pero Piñeiro non esconde que esta última área foi a que o queimou. Non era fácil saír ileso dela, máis aínda cando o goberno tentou levar a cabo unha necesaria e sempre conflitiva revisión da relación de postos de traballo (RPT), pero el mesmo recoñece que non quedou satisfeito co traballo feito. "O primeiro que se cuestiona a si mesmo son eu", dicía hai uns meses a propósito da primeira folga de persoal do Concello en corenta anos, e repíteo agora, a punto de despedirse. 

Co ánimo de mellorar a xestión dos recurMáquina de destrución política sos humanos, en 2016, o goberno de Lara Méndez, co apoio de Lugonovo, creou unha dirección xeral. En 2018, as ameazas de xulgado do PP acabaron por facer dimitir a Ana Sáez, a funcionaria da casa que fora elixida para o cometido, tras pouco máis de ano e medio de traballo infrutuoso, entre outras razóns —aínda que no só esta— pola absoluta falta de sintonía con funcionarios cos que era imprescindible que a houbera. 

O goberno fichou entón a Emilio Martínez, un experimentado xestor de recursos humanos que axiña comprobou que a administración universitaria, da que viña, parécese ben pouco ou nada a un concello. Aínda non leva un ano no posto e a presión que recibe dalgúns sindicatos e colectivos, como a Policía e os Bombeiros, xa lle fixo saír pola porta algún día sen ter claro se ía volver. Lara Méndez é unha alcaldesa persuasiva e algunha desas veces convenceuno, pero seguramente lle resultará menos doado despois de maio, se é que revalida o cargo. Neste momento, Martínez está de baixa médica, que se prevé curta. 

Porén, á actual situación de conflitividade e de apatía laboral non se chegou en catro anos nin se debe a que os traballadores do Concello de Lugo sexan ingobernables. Nas últimas décadas houbo decisións que non axudaron, como aquel intento de modernizar a Policía con dous directores xerais que nunca tiveron suficiente respaldo político —un non durou nin medio ano e outro acabou no xulgado, de onde saíu ben— ou a incompresible falta de decisión para poñer en funcionamento un sistema de control horario que existe dende hai anos.

Expedientar é difícil    

Exemplo do atadas que ás veces teñen as mans os gobernantes é a dificultade de instruír expedientes a funcionarios. En marzo, o goberno anunciou máis de media ducia deles a outros tantos policías, pero, como outras veces, será difícil que atope na casa traballadores dispostos a instruílos. Sempre queda que o faga alguén de fóra. Haberá que ver cal é a vontade. No pasado, esa dificultade foi a escusa para deixalos caducar.

O persoal non esquece

Din que para recoller hai que sementar e hai traballadores que non esquecen o trato que recibiron nalgunha ocasión, como aquela na que Francisco Fernández Liñares —corrupto confeso— lles dixo aos bombeiros que, por un bocadillo e unha Coca-Cola, os membros de Protección Civil facían o mesmo traballo. Outras veces foron —son— os gobernos os que tragaron. Con incompatiblidades e absentismo, por exemplo.

Sen mando á fronte

É difícil que a maquinaria funcione ben cando non hai ninguén á fronte dela, como quen di. Neste mandato houbo concelleiros que renunciaron ao soldo municipal para manterse nos seus traballos e algunha cuxas enerxías levan tempo repartidas noutros cometidos. Unha cidade de 100.000 habitantes ben merece a dedicación completa de quen se presenta voluntariamente para axudar a gobernala.

Máquina de destrución política
Comentarios