martes. 16.07.2019 |
El tiempo
martes. 16.07.2019
El tiempo

Redactora de El Progreso na sección de Local. Especialista en información da área municipal. Tamén podes seguirme na miña conta de Twitter.

Cocido de xabaril

A idea de potenciar o consumo de porco bravo mostra o verde que está o plan para controlalo

Femia de xabaril con cría nunha finca chea de maleza no centro de Monforte. TOÑO PARGA
Femia de xabaril con cría nunha finca chea de maleza no centro de Monforte. TOÑO PARGA

Ou se descubren novas propiedades culinarias do xabaril —a Xunta quere potenciar o seu consumo— e o porco bravo se incorpora ao cocido galego ou o Concello de Lugo vai ter que modificar as funcións da Policía Local para incorporar o pastoreo deste animal silvestre co que tanto simpatizan algúns colectivos e partidos políticos.

A poboación —tamén os medios de comunicación— levaba anos advertindo do problema que supón o xabaril para a seguridade viaria e, sobre todo, para os cultivos, sen que as administracións desen resposta acorde á envergadura do problema e sen que sentasen á mesa a todos os implicados. Non o fixeron ata hai uns meses, cando o xabaril empezou a pasearse polas rúas e os parques da cidade case como as pombas e o goteo de coches golpeados nos talleres empezou a ser constante. Os sindicatos agrarios consideraron a reacción da Xunta —necesaria— case un insulto e ás poucas semanas o Goberno galego anunciaba que este ano reactivará as axudas por danos en cultivos.

A pesar de que o xabaril pasou de ser unha especie case exótica a un animal familiar, o problema no que se convertiu a aparente superpoboación —non hai censos rigorosos— colleu verde á Administración autonómica, que é a que ten máis competencias na xestión do territorio e da fauna silvestre. A proba é que o grupo de traballo que a Xunta promoveu en Lugo leva meses poñendo sobre a mesa opcións para reducir Cocido de xabaril o número de porcos bravos e para afastalos da cidade, solucións que foron variando e que non acaban de poñerse en marcha. Falouse de esperas nocturnas, de caza a cargo de experimentados cazadores que irían acompañados de axentes medioambientais e de policías, de rozas, de gaiolas e, o último, de sacrificio con arco.

Non é un asunto fácil. Son animais fortes e de reacción imprevisible e non se trata de actuar no medio do monte, senón na contorna dunha cidade, con todo o que iso supón. O primeiro, a delimitación de competencias, un aspecto que se complica cando as administracións implicadas son de distinta cor política, como é o caso. A Xunta e o Concello repróchanse responsabilidades —ao principio máis que agora— porque ambas acabaron decatándose de que, se hai un suceso tráxico, os afectados e a opinión pública non van distinguir á hora de sinalar culpables. Por isto e porque hai veces nas que, á marxe das loitas partidistas públicas, detrás dos focos imponse a cordura e hai vontade de entendemento. Ao fin e ao cabo, na política tamén se está para solucionar os problemas dos cidadáns.

Por se o panorama xa non fose abondo complicado, as presións dos animalistas, con denuncia incluída na Fiscalía e advertencia de prevaricación, introduciu novos elementos de dúbida.

En resumo, as solucións non acaban de chegar e o problema ameaza con aumentar cando as femias empecen a parir. O cocido de xabaril non semella unha opción nunha terra na que sabemos moito de cocidos, así que algo vai haber que facer.

Cocido de xabaril
Comentarios