jueves. 02.04.2020 |
El tiempo
jueves. 02.04.2020
El tiempo

Redactora de El Progreso na sección de Local. Especialista en información da área municipal. Tamén podes seguirme na miña conta de Twitter.

As pedras que pisamos

 A cidade reflexiona pouco sobre os chans que se elixen para peonalizar
Solo histórico na Praza de Conde Fontao, que xera queixas de accesibilidade e ruído. AEP
Solo histórico na Praza de Conde Fontao, que xera queixas de accesibilidade e ruído. AEP

É probable que este ano comecen tres novas peonalizacións na cidade de Lugo. A de Quiroga Ballesteros xa está adxudicada, o proxecto da Ronda da Muralla na Mosqueira estase facendo co obxectivo de que a obra arranque en 2020 e a da Calzada da Ponte debe executarse con fondos da estratexia europea Dusi e o goberno local quere tela lista para o Xacobeo. Pois ben, a pesar de que Lugo presume de cidade peonil e aspira a que o seu casco histórico sexa Patrimonio da Humanidade, é probable que o pavimento que se elixa para cada un destes viais sexa o que os autores dos proxectos teñan a ben propoñer. porque non hai nada establecido sobre chans.

O pleno do Concello de Lugo aprobou no ano 2018, por iniciativa de Ace-EU, unha proposta para estudar os poucos pavimentos históricos que quedan na cidade de Lugo —hainos na Praza de Conde Fontao e na Rúa do Carme, por exemplo— e elaborar unha guía para novas peonalizacións e mellora das existentes, na que se establecese o tipo de solo en función das características urbanísticas e de uso da rúa. Porén este é un dos tantísimos acordos plenarios que se quedan en declaracións de intencións.

Cando está a punto de comezar a peonalización de Quiroga Ballesteros, en ámbitos profesionais xorden algunhas voces discordantes co deseño urbanístico e, sobre todo, co pavimento. Serán grandes pedras de 1x125 metros e 8 centímetros de grosor. O seu elevado peso (preto de 300 quilos) esixirá medios mecánicos para as colocar e hai quen cre que, se non quedan ben postas, será fácil que rachen se os vehículos pesados non pisan ben no centro.

O temor pode estar xustificado porque a realidade é que ao longo do casco histórico é frecuente ver pedras quebradas ou medio levantadas. Pola contra, segundo outros criterios técnicos, a partir de 8 centímetros o grosor empeza a estar ben sempre e cando as pedras se coloquen sobre unha soleira, que é o que adoita facerse nas peonalizacións contemporáneas.

O problema é que Quiroga Ballesteros non é unha rúa calquera porque a existencia da praza de abastos e do mercado, ademais dun supermercado e doutros negocios, fai que teña un elevado tráfico de furgonetas e de camións, non só de repartidores senón de vendedores que acoden con produtos ou de compradores que levan cantidades grandes, para restaurantes, colexios e outros centros.

O que parece evidente é que neste eido Lugo vai por detrás doutras cidades. O Consorcio de Santiago, órgano que coordina as accións dos Gobernos do Estado, da Xunta e do Concello para a conservación e a revitalización da cidade histórica, creou no ano 2007 ‘As pedras que pisas’, un programa para o mantemento dos pavimentos históricos de Compostela que nos primeiros tempos tivo ademais un compoñente de formación para o emprego. Incluíu unha escola de canteiros e o programa dispón de persoal especializado para o mantemento dos chans e conta cun presuposto fixo que ronda os 150.000 euros ao ano e as actuacións pénsanse máis.

Pavimentos rachados

A brigada de obras fai mantemento dos pavimentos de xeito continuo, aínda que non é a súa única ocupación e ata hai uns meses só tiña dous operarios. Unha das zonas onde máis rompen as pedras é a Praza Maior, polo pouco grosor e pola entrada de vehículos e ata de camións de orquestras. Por norma, ao casco histórico só poden acceder vehículos de menos de 3.500 quilos. Se o sobrepasan teñen que pedir permiso.

Coches en zonas peonís

Un dos retos de Lugo é controlar o acceso de vehículos ao casco histórico, para o que este ano prevé implantar un novo sistema. É un problema que teñen outras cidades. Santiago está preparando unha ordenanza con miras a reducir o tráfico no casco histórico. Hai diferentes xeitos de traballar. Na Praza Maior hai dous locais que reciben a mercadoría nun baixo de Clérigos e dende alí o persoal lévaa en carros manuais.

Pago por partida dobre

O Concello pagou dúas veces polo deseño da peonalización de Quiroga Ballesteros. O primeiro proxecto (9.559 euros) fíxose en tempos de José López Orozco e coa chegada de Lara Méndez encargouse outro (18.150 euros) para incluír unha cuberta que finalmente non se fará. Xurdiu dun polémico concurso de ideas que gañou José Antonio Rodríguez Moscoso e no que colaborou o arquitecto Manuel Martínez.

As pedras que pisamos
Comentarios