sábado. 04.04.2020 |
El tiempo
sábado. 04.04.2020
El tiempo

Redactora de El Progreso na sección de Local. Especialista en información da área municipal. Tamén podes seguirme na miña conta de Twitter.

Arre ou xo ao goberno

BNG, e sobre todo Lugonovo, sosteñen un goberno que ven incapaz pero no que non reforzan

SUPONSE QUE os partidos políticos se presentan ás eleccións coa finalidade de gobernar. Dende esa lóxica, a do interese público e non partidista, non é fácil entender o que sucede no Concello de Lugo. Lugonovo e BNG deron a alcaldía ao PSOE coa tese de que un goberno progresista sempre sería mellor que un goberno do PP, o partido que tivo con diferenza máis apoio. Suponse que manteñen a tese, pero, pasado ano e medio de mandato de Lara Méndez, hai moitas sinais que apuntan a que o goberno non dá feito e poucas de que as cousas vaian cambiar. 

Explicáronse xa moitas veces as dificultades, dende o reducido número de concelleiros e a falta de dedicación completa dalgúns deles á complicada situación da casa, con pouco persoal, medo ao xulgado e loitas de poder. Non axuda tampouco o gran número e a relevancia de moitos dos asuntos que herdeou, dende a desorde dos recursos humanos, que ademais dá lugar a sentenzas lesivas para o Concello, ata os contratos de servizos caducados e un plan de urbanismo inacabado e atascado. A isto hai que sumar a xestión dos cuantiosos fondos externos acadados e a aprobación, en cada exercicio, dos instrumentos que deberan permitir funcionar a cidade, como as ordenanzas (as fiscais e as outras) e o orzamento. E logo está a xestión diaria e a resposta a cinco grupos da oposición, que, entre propostas e críticas, agotan a calquera. 

A oposición inclúe ao BNG e a Lugonovo, aínda que a exercen de maneira moi distinta. O grupo nacionalista, escamado de coalicións anteriores e preso da decisión da asemblea de prestar un apoio limitado ao goberno, pon énfase nuns poucos asuntos, que case fai propios de tanto insistir neles –a praia fluvial, por exemplo– e entra naqueles que ten difícil esquivar, pola súa importancia ou porque se lle pregunta. Polo demais, mantén unha oposición discreta e apoia o goberno o xusto. Non respaldou, por exemplo, o reenfoque que Méndez quixo dar aos recursos humanos coa creación dunha dirección xeral, pero acaba de aprobar as taxas para 2017, "porque non é entendible a posición do non a todo sen atender os intereses dos lucenses", di. 

O modus operandi de Lugonovo é radicalmente oposto. É o auténtico sostén do goberno e non hai asunto sobre o que non se pronuncie nin día sen proposta. Algunhas quizais son algo improvisadas e precisarían máis de meditación, pero outras están ben estudadas e poñen o foco sobre aspectos tan importantes como o deficitario modelo fiscal do Concello, con falta de inspección e de ordenación para que firmas con tanto lucro como as de telecomunicacións tributen polo uso do solo público. Como fan en concellos máis pequenos, como Viveiro. 

Lugonovo critica e propón de forma pública, pero tamén en privado. Moitos dos asuntos que saca á luz fálaos primeiro co goberno, dando mostra dunha lealdade que non sempre recibe. Hai concelleiros do PSOE moi conscientes do que aporta, pero o habitual é que o goberno eluda mencionalo. Nomeadamente, a alcaldesa. Quizais Lugonovo non debería esperar moito cando, en ocasións, se lles escatima información e presenza pública aos propios edís de goberno. Unha maneira de facer sempre arriscada e máis neste caso. Non é un equipo propio e sería bo gañalo. 

A implicación de Lugonovo e a denuncia cada vez maior da "incapacidade" do goberno –fala de falta de liderado– leva a preguntarse por que a formación non entra nel ou por que non favorece outra opción. Hai quen ve incoherente e ata irresponsable esta postura, por manter un goberno que tantas dúbidas lle ofrece sobre o que será capaz de facer nos pouco máis de dous anos que quedan de mandato. É unha reflexión á que tampouco é alleo o voceiro da formación, Santiago Fernández Rocha. 

Ata que no verán se anunciou unha querella contra a alcaldesa –da que non se volveu a saber–, a disposición do grupo municipal a negociar un acordo era boa, pero as condicións que o PSOE lle puxo sobre a mesa foron pouco menos que ofensivas. Entre outras razóns, porque os recursos dun e doutro serían totalmente desproporcionados. O PSOE ten varios edís con dedicación completa e nove asesores e Lugonovo, un de cada. Paga agora as consecuencias desas políticas de denigración dos asesores, fáciles e produto do descoñecemento das necesidades dunha administración. Cambiar a organización municipal agora sería difícil porque o goberno seguiría estando en minoría no pleno. E unha cesión de soldos tampouco parece figurar nos plans do PSOE, a pesar de que neste momento non fai uso dunha dedicación exclusiva nin do salario dunha asesora. 

A desigualdade de condicións non sería o único escollo para Lugonovo, un partido cun dedicado voceiro e dous edís cuxo compromiso e capacidade están por ver. A falta de confianza que a formación ten na lealdade e na capacidade do actual goberno tampouco axuda. 

A solución para reforzar o goberno lucense non se presenta fácil, e seguramente nin Lugonovo nin o BNG están dispostos a entregar a cidade ao PP, pero a situación actual tampouco dá moito rédito aos cidadáns, polo que ambas formacións deberían decidir, e sen tardar, se arre ou xo.

Arre ou xo ao goberno
Comentarios