jueves. 27.01.2022 |
El tiempo
jueves. 27.01.2022
El tiempo

Sentidiño, Carlangas! Que non sodes tan juapos!

Pelúdez chega o primeiro ás festas e xa monta unha sardana de apoio á permanencia

ALGUÉN DEU unha reviravolta por onde viña camiñando ata o xornal e zas! Era Pelúdez! Imposible coñecelo, porque en troques do chapeu propio da súa indumentaria, puxera na cachola unha barretina catalana e de costas ninguén podería pensar que aquilo era o festeiro.

-Cachimba, cachimba! Pero se é o xornalista!

-Pelúdez! Onde vas disfrazado de Tarradellas?

-Onde vou ir? A facer propaganda diante dos cataláns pra que non sexan túzaros e tornen ao rego! Que saiban o moito que os queremos e que sigamos xuntiños coma ata de agora!

-E logo non é vostede independentista?

-Eu de indepen non teño nada porque non me deixa a Filo. Pero de dentista, moito menos, porque non fixen a carreira. O que teño son moitos anos e sei ben que a onde vai o tipo ese da fregona no cranio chámase prencipicio, e que el, máis que Pusdemón, é un Demo de Pus... e non digo máis por se está a escoitar o señor Trapero.

-Menudo apelido pra vostede!

-Cale, cale. Que se isto colle vivo a don Xosé Trapacero Pardo, haberíame poñer na miña boca un feixe de pecados.

-O da barretina paréceme ben. O que non entendo é por que no canto do caxato leva na man unha sardiña?

-Isto? Ah, pois tamén é pola homenaxe aos cataláns. Voulles bailar unha sardiña de fraternidade, irmanamento e sogranamento. Xa verá.

Daquela o personaxe ergue os brazos e ponse na postura do primeiro momento da sardana obrigada, mentres cos beizos fai o fiscornio da Santa Espina.

-Tá tatará taratara. Tá tatará taratatá!

E ao velo, a xente foise xuntando ata formar un círculo de trinta ou máis danzantes.

Logo dun tempo, dan en aplaudir e un home lanza un curto espiche.

-Sentidiño, Carlangas! Que non sodes tan juapos!

Rematado o primeiro número das festas, volve cara onde eu estaba e marchamos coa intención de catar o cienfalópodo e aperturar así as papatorias.

-Este ano teño unhas obrigas máis obrigatorias das que teño outros.

-Conte. Vén coa idea de bater o récord das oito racións de cienfalópodo que estableceu en 1996?

-Non, non sexa besta, que teño o coles Tirol polos cumulonimbus, é dicir, moi escopeteado. Do que lle falo é que este ano a Filo e mais eu cumprimos o noso 70 aniversario de voda...

-Parabéns! Non estaba eu no allo!

-Pois si. Setenta anos hai que emparellamos. Aló polo 1947, cando fomos da man ao altar e mandoume o crego: "...na saúde e na enfermidade". E díxenlle eu: "Home, don Alauterio. Non podería ser só na saúde, que eu pra estar de doente non servo, que non fago máis que laiar?".

-E non valeu.

-Non. Dixo que todo ou nada, e quedeime con todo.

-Pero non vexo eu que problemas tes coa celebración. Fas unha enchedola e vía.

-Xa! Que te cres ti que o choio é tan doado! De primeiras, ti sabes como se chama o aniversario dos setenta anos?

-Non. De ouro macizo?

-Vodas de titanio!!!

-Ajasús!

-Onde carafio atopo eu un anel de titanio, que é o que tiña pensado de agasallo?

-Tranquilo, que eses aneis son coma as meigas. Habelos hainos. Xa amañaremos.

-E logo está a dificultade máxima. A recontradificultade, porque como a Filomena viu o outro día a homenaxe que lle deron no Círcalo á Norita Real, metéuselle nos miolos que a ela tamén, que a ela tamén...

-Mon Dieu! Ese si que é un atranco de magnitude sete!

-E tanto, porque quere que lle veña a Lucía Pérez e que sexa a primeira en cantar.

-E por que?

-Porque di que é de O Inicio.

-Será do Incio!

-Non lle sei, pero non remata aí a cousa. Tamén quere a Tuna de Menciñeiría, que a presente Paco Rivera e que lle saque a bailar o Gayoso.

-O de Luar?

-Home e logo! Non vai ser o de Caixanova, que non está pra festas!

-Si, iso vai ser algo máis complexo. Falairei co Bispo e co Mario, por se poden amañar un milagre co santo Froilán.

-Por falta de adoración non será...

Sentidiño, Carlangas! Que non sodes tan juapos!
Comentarios