Salitre

Neve no Cebreiro (Foto: J. VÁZQUEZ)

OS MEUS AMIGOS que naceron en localidades do interior miránme de esguello e chasquean a lingua cando lles aseguro que o meu pai conduciu durante unha hora dos anos 70 o Seat124 marrón para que os cinco fillos coñecésemos a neve. Esa grande descuberta trenza as lembranzas da familia. Os irmáns aínda reconstruímos aquela mañá dominical nos Oscos cando conversamos na sobremesa do Nadal. Os meus amigos que non aprenderon a respirar con salitre picando na gorxa teñen a neve por esa paisaxe xelada que lles mancaba nos nocellos e lles atrapaba os pés cando corrían coa pelota de fútbol. Eu retrúcolles coa mesma pregunta: «E lembras cando o teu pai te levou a coñecer o mar?» Si, claro que o lembran. Daquela, ladeo a cabeza e sorrío chasqueando a lingua. A algúns amigos pésalles no corazón unha constante falta do mar. Todos viven en Madrid. Para min o mar é unha paisaxe decorativa, como cando entras nun bar pola mañá e teñen zapeada a Mariló Montero sen voz. Pero a neve é fascinante, centroeuropea. A miña filla aburriu de verme trazar coas mans o xeito manso no que descendían as folerpas na mañá pálida en que naceu, branca e rosa. Aínda escoito nestes días os comentarios retranqueiros sobre os coruñeses que peregrinan ao Cebreiro para persignarse diante da neve. Eu son un deses coruñeses por mariñán.

Comentarios