lunes. 13.07.2020 |
El tiempo
lunes. 13.07.2020
El tiempo

''No he llegado a casarme. No quería aguantar a los hombres''

A miña nai era dos Moirón de Cachán, unha vella familia daquela terra de Miranda. Aínda hoxe existe o arciprestado de Miranda, anque non hai en toda aquela zona ningún lugar que se chame así. En Vasco da Ponte gustábame moito cando falaba de Pedro de Miranda. Dicía: «E viu Pedro de Miranda con trinta a cabalo, porque eran de terra brava». Pois desa terra brava de Miranda, do pazo de Cachán, era miña nai.

Álvaro Cunqueiro / Riotorto

Fillos

A prole (Ilustración: VINICIUS)

Mi familia es gente humilde, trabajadora, que nació en aldeas y ha sufrido para obtener lo poco o mucho que tiene, según se mire. Es la base de una persona. Tener unos principios, una educación y sobre todo, humildad. La vida te pone en tu sitio y con buenos principios caminas mejor.

Diego López

/ Paradela

Era cotián vela subir a Viña (a miña nai), xa de poliña, cunha cesta na cabeza en dirección o mercado onde podía gañar unha ou dúas pesetas, vendendo a verdura que recollera con amor aquel mesmo día pola mañanciña. Tiña que ir xuntando para o enxoval.

Paco Cabarcos / Lugo

Nese mesmo local onde había o circo tamén se facía baile algún domingo. Era case un multiusos. E se non era alí, habilitábase outro lugar noutra palleira para ver unha película. Mesmo as comidas das vodas de aldea tiñan lugar nesas palleiras onde cabían ata cento cincuenta persoas. Eu acostumaba a participar axudando a miña nai a preparar a comida e a servila. Ela cociñara para bastantes vodas naqueles tempos e pasaba alomenos tres días preparando todo para que non faltara detalle.

Bea Vidal / Baleira

Me acuerdo de As Fontiñas, el barrio de Vilalba donde nací, en la primavera de 1947, y donde transcurrió toda mi infancia. Me acuerdo de mi padre, que era músico y carpintero, y que un día, cuando yo tenía ocho años, me llevó a ver el mar de Foz. Me acuerdo de mi madre, que todas las semanas amasaba el pan en casa y después lo llevaba a cocer al horno de Rosa.

Agustín Fernández Paz / Vilalba

De que familia procedo? Dunha familia cuxos apelidos eran Fernández Díaz, e Del Riego Fernández. Meu pai proviña da aldea de Cedofeita, preto de Ribadeo, situada a catro ou cinco leguas de Lourenzá. De moi rapaz abandonara o fogar, para se alistar como soldado voluntario na guerra de Cuba. Cando esta rematou, trasladouse desde a fronte de loita á Habana. Conseguiu emprego nunha firma comercial. Pero non tardou en se independizar, establecéndose pola súa conta. Fixo algúns cartos, e regresou a Galicia. Era moi dado á lectura, e chegou a posuír unha formación autodidacta, polarizada sobre todo nos temas históricos. Viviu algún tempo na vila ribadense, onde coñeceu á que sería miña nai, na clínica dun dentista, común amigo de ambos.

Francisco Fernández del Riego / Vilanova de Lourenzá

Meus pais tamén son xente de mar. Meu pai foi mariñeiro toda a vida e miña mai, pois traballaba nas fábricas tamén na de salazón, na de pesca, sempre relacionados. Meus irmáns que somos unha familia de sete irmáns, dúas mulleres e cinco homes, eu son o máis novo e meus catro irmáns, que Laureano é o maior, toda a vida andaron ao mar, e repito, como toda a xente nesa primeira metade do século vinte. E escoiteinos moitas veces a eles, e a outra xente, pero sobre todo a eles, que empezaban con nove, o maior de nove anos de boteiro, os outros con dez, once, doce.

Vicente Míguez Salgueiro / San Cibrao / Cervo

Acórdome dunha vez cando estaba sachando miña nai ás patacas dun veciño, alguén lle dixo que chegara meu pai de visita e ela estaba tentando estar o mellor que puido para limparse xa que estaba da terra de sachar.

Maria Bernardeta Fernandez Taylor / A Pontenova

Son filla de labregos. Meu pai morreu canto tiña quince anos e quedamos soas miña nai e mais eu. Tiñamos poucas terras pero fun moi feliz porque non me faltou nada. Eles tiñan moita ansia de que fose á escola.

Olga Blanco Vázquez / Lugo

Cuando tenía doce años, un mes de enero, se muere mi padre. Unos meses más tarde, fallece mi madre. Soy el mayor de 5 hermanos y me convierto un poco en el responsable de la familia. Creo que no hace falta explicar nada más para que la gente me entienda. Empecé a venir a Lugo a los 14 años; tenía aquí amigos. Eran siempre unas estancias muy bonitas porque coincidían con vacaciones, fiestas de San Froilán, veraneo, etc.

Joaquín Mª García Díez / Lugo

Meu pai, Salvador, cando aínda estaba solteiro, emigrou a Madrid e puxo un comercio de ultramarinos cun amigo, no que vendían xamóns de Sarria e outros produtos de Galicia. O amigo levou con el a unha irmá para que lle axudase e o acompañase na súa estanza madrileña, e aquela rapaza, ao cabo dalgún tempo, acabou casando co socio de seu irmán, é dicir, que sería miña nai.

Ramón Piñeiro / Láncara

En diciembre del 73 ocurrió el fallecimiento de mi padre, y al ser mi madre una persona tan religiosa y devota, no dudé que en algún momento ocurriría el milagro que la sacara del estado fatal en que estaba. Poco a poco comenzó a recuperarse y a ser otra vez la de antes. Años más tarde, pensaron en ella al querer fundar la asociación de Viudas y mira por dónde, fue la primera presidenta y el verdadero milagro que le devolvió a mi querida madre, muchos años de felicidad.

Jesús Maldonado / Foz

A escola, o bus a 2,50 pesetas, as tardiñas do inverno frías coma paredes, a bicicleta de meu pai, os cromos de futbolistas que nunca dei coleccionado, o lume novo, o fútbol ao que meu pai me levou desde os dous anos. A infancia é subxectividade fragmentaria. Meu pai, albanel. Miña nai, traballadora na súa casa. Os dous, a tempo completo. A explotación da vixilia e do sono. No 69 nace meu irmán. Pouco despois, imos vivir para a Milagrosa, o barrio obreiro de Lugo. Miña nai mestura ledicia con morriña, coma se a mudanza lle crebase os lazos co tempo e coa vida.

Antón L. Dobao / Lugo

No tuve contacto con los trabajos de campo, porque mis padres habían emigrado a Cuba donde estuvieron treinta y tantos años. Yo fui el único que nació en España. Mis dos hermanas habían nacido en Cuba. Ellos habían salido de la Galicia profunda y al regresar se asentaron aquí en Lugo. Mi madre era de O Saviñao y mi padre, de Begonte. Cómo se llegaron a cruzar no sé, pero se conocieron en Cuba, porque emigran por separado.

José Guerrero / Lugo

Foz sempre acubillou ben á xente de fóra. Miña nai naceu en Viveiro e meu pai en Betanzos, e se pregunta hoxe xa verá como lle din, que va ho, María Rosa e Barreiro son de Foz.

José Juan Barreiro Prado / Foz

He tenido cinco hijos, alguno es ahora ya bisabuelo, sin embargo yo nunca he llegado a casarme. No quería aguantar a los hombres.

Manuela Carballo Solmo / Xermade

Antoloxía da Memoria de Lugo:El Progreso: luns, mércores e sábados.TeleLugo: martes, ás 22,00 horas. Reemisión diaria. Dirección: José de Cora. Imaxe: Memé Díaz. Ilustracións: Vinicius. Fotografía: Arquivo EP.

''No he llegado a casarme. No quería aguantar a los hombres''
Comentarios