jueves. 02.12.2021 |
El tiempo
jueves. 02.12.2021
El tiempo

Lembranza a Darío

Primeiro día de clase do curso 1968-69 no Instituto Masculino de Lugo. Foran chamándonos por orde de lista para as aulas que iamos ocupar nese curso e, así, os alumnos de 5ºA do bacharelato superior daquela, os de letras, fomos enchendo a aula que nos asignaran; debiamos de ser uns 45 alumnos. Estabamos esperando que o profesor ou profesora encargado do noso curso de 5ºA de letras pasase pola aula, se presentase e nos dese normas, horarios, avisos, etc., todo o que se acostuma a facer nos principios de curso.

Eu era novato, tanto no instituto coma en Lugo xa que fixera o bacharelato elemental (1º a 4º) por libre en Foz. A penas coñecía algún dos compañeiros que ía Necrologías ter ese curso e, así, estaba completamente despistado mentres, ao meu arredor, había un boureo producido por meus compañeiros que estaban saudándose logo das vacacións do verán ou polo que fora, o certo era que o ruído notábase ben. En tanto, tardei en decatarme de que un compañeiro que se levantara do seu asento foi ao encerado e púxose a escribir. Era un rapaz delgado e desgarbado que ía escribindo co xiz na pizarra:

Cuán gritan esos malditos,/pero mal rayo me parta/si en concluyendo esta carta/ no pagan caros sus gritos.

Quedei sorprendido e debín de pensar algo así como: "Vaia nivel que hai aquí ... o que me espera". Mentres, algúns que se decataran da mensaxe (non moitos porque cada un andaba ao seu), comezaron a abuchear a aquel rapaz pero sen hostilidade como dicindo "aquí está o simpático de sempre".

Penso que, axiña, chegou o profesor encargado do noso curso, e o alboroto cesou. Cando pasou lista, fixeime quen era aquel rapaz: Darío Cabana Yáñez (máis adiante adoitaría, ademais, o segundo nome de Xohán).

Foron dous cursos que pasei con el ríndome das súas ocorrencias, dos seus comentarios, seguindo os seus éxitos literarios en concursos de poesía en rifada competencia co tamén noso compañeiro de aula daquela, Xesús Rábade Paredes.

Eramos un curso con moita sorte; sorte de desfrutar de grandes profesores coma don Jesús Alonso Montero que nos daba Literatura Española, don Amable Veiga, profesor de Latín; don Camilo Santomé, de Grego... Ademais, gozabamos dun clima de liberdade nas aulas non común naqueles tempos (1968/1970) e dun compañeirismo que hoxe en día perdeuse.

Pasaron aqueles dous anos e cada quen foise polo seu lado; uns fixeron PREU ou COU para seguir carreiras universitarias, outros —coma min e máis compañeiros de letras— Maxisterio ou outras carreiras e de moitos non volvín saber.

A Darío volvino ver, bastantes anos despois, unha vez que veu dar unhas charlas como grande escritor que era aos nenos do meu colexio en Ribadeo. Abrazámonos e lembramos con nostalxia os tempos aqueles de bacharelato no Masculino de Lugo. Inviteino a comer pero non podía quedarse aquel día. Quedamos en vernos e mesmo me invitou a pasar pola súa casa e que fose comigo a miña filla Eva, á que tiña gañas de coñecela, aínda que só fose para falar de temas artúricos xa que a Eva xa lle publicaran ‘Breogán de Guisamonde o cabaleiro da gaivota’ e el xa había anos que publicara ‘Galván en Saor’. Así quedou a cousa con esas tarefas que van quedando un día, e outro ... Cada vez que leo ou oio aquilo de «Cuán gritan esos malditos ...» voan os recordos para ti, meu compañeiro Darío. Descansa en paz. Pedro A. Moreda.

Lembranza a Darío
Comentarios