Instintos ancestrais

"CRIS, 25-11-2003". Isto debeu ser todo canto a médica, ou a enfermeira ou o auxiliar puideron saber daquel rapaz a quen se lle ía a vida escorrendo a cachón desde o tráxico burato aberto na súa carne polo corno dun dos touros do encerro pamplonés do pasado venres. Preto xa de seis anos, pensaría quen leu a inscrición despois de lle sacar do dedo a sortella, Cris e máis el participando das mesmas ilusións e agardando esperanzados a chegada de cada novo día que compartir. E a partir de agora todo vai ser pasado e memoria do sangue por causa dun xogo de morte tantas veces magnificado, case sempre desde lonxe do perigo. Pasa algún tempo e aqueles que leron a inscrición do anel teñen xa un nome, unha idade e mesmo un longo historial de riscos semellantes ao que acabara por lle custar a vida. E alguén lle volvería a Cris a sortella, limpa de sangue pero fría do contacto co mármore aséptico da morgue, sabendo que nunca máis se axustaría ao grosor de ningún dedo.

 

Durante todo o verán haberá milleiros de homes e milleiros de mulleres que participarán nalgún dos moitos encerros -de non tanta sona pero tampouco de non menos perigo- que se celebran por España adiante e pode suceder que esta non sexa a única desgracia que se produza en semellantes circunstancias sen que case ninguén consiga levar a súa alarma algo máis aló do que, na súa opinión, lle é propio á lóxica dun mal entendido folclore.

 

Que ancestral instinto move a determinadas persoas a poñer en xogo a súa vida enfrontándoa a un animal bravo? Todos temos escoitado —cando non tamén formulado— esta pregunta unha chea de veces, e mesmo teremos elucubrado procurándolle respostas de disfraz seudocientífico sen nunca chegar a unha conclusión medianamente convincente. Un servidor —creo que xa o contei aquí outra vez— correu, sendo de vintecinco ou vinteseis anos, unha mañanciña do xullo pamplonés nun dos encerros das festas de San Fermín. Estaba, podo aseguralo, en perfecto uso das miñas facultades: durmira ben aquela noite, fóra de Pamplona, non bebera unha pinga de alcohol e, cando chegara aos arredores da rúa da Estafeta, non levaba a máis mínima intención de facer o que despois fixen. A cousa é que acabei por me xuntar aos que alí agardaban e corrín canda eles —ou, se cadra, máis á présa— até me ver brincando pola area da praza unha miga desnortado. Moitas veces teño pensado nas razóns que me levaron a actuar daquel xeito e, descartado por enteiro o do instinto ancestral, estou case convencido de que todo había ser distinto se non carretase canda min, xa daquela, o vicio inveterado de ler novelas.

 

Por certo, ao matador encargado de lidialo o presidente da corrida concedeulle unha das orellas do touro causante da desgracia...

Comentarios