A billarda é pasalo ben

Pasei o sábado lembrando diante dunhas cañas de cervexa os xogos de cando eramos nenos. Sorpréndeme, e pode que non debese, a similitude dos xogos aos que todos xogamos independentemente da procedencia, pois non eramos os que alí estabamos nin da mesma comunidade, nin do mesmo país.

Falamos de canicas e de lembrar dicir guá, dos trompos e das cores coas que os pintabamos, de xogar ao pillado, ao brilé, a policías e ladróns, a "estatuas quietas, fijas e inmóbiles", ao "pañuelo", á mariola, ás agachadas, á "declaro la guerra a mi peor enemigo", á goma, a ovo, pico e araña...foi todo un exercicio de memoria, de risos sen control e dunha chea de anécdotas.

Calquera evocación referida á infancia debería ter o brillo de ollos que se nos puxo nesa hora de conversa na que nos interrrompimos continuamente. Contei tamén a ocasión na que me vin na eira da casa con dous paus na man, un ben máis grande có outro, despois de ver nun libro un debuxo de nenos xogando á estornela...

Despois veume á memoria un conto de Italo Calvino: Pasalo ben, que relata a historia dun país onde todo estaba prohibido agás a billarda e cando os condestables viron que non eran precisas as prohibicións, mandaron mensaxeiros para anunciar que os súbditos podía facer o que quixesen; como estes seguían a xogar á billarda decidiron prohibir a billarda e foi entón cando o pobo fixo a revolución, matounos a todos e continuouse a xogar á billarda.

Acontece que palanadores da Liga Nacional de Billarda (seducida agora por un macizo gaiteiro) perciben que a Garda Civil lles presta demasiada atención, mesmo a COPE os menta falando de política.

Que os deixen xogar tranquilos, non xa angustiándose co conto de Italo Calvino, se non lembrándose da cantidade de cativos que un día colleron dous paus na man e, con estupor, descubriron que non sabían como xogar ao pateiro porque non houbo quen lles ensinase. Porque non somos monstros e todos temos un pícaro dentro, ou?

Comentarios