Pensamentos dun panadeiro

Erguerse ás dúas ou tres da madrugada ben no frío inverno, ben nos cálidos veráns que non adoitan a ser tan tépedos coma este, noite tras noite, é un exercicio de constancia. Unha profesión que trata de facer pan para levar o mesmo á boca é unha obra de arte que comeza coa mestura das debidas medidas de auga, sal, fermento e fariña leonesa. O trigo leonés convén mesturalo con fariña de millo e centeo moídos na maquía porque, da contra, o resultado non sería merecedor das loas que lle son adicadas: o toque galego, en moitas ocasións, é o mellor.

Son noites de vixilia e insomnio  onde  despois de comprobar que a masa ten a textura correcta, convén deixala repousar. É o momento de ler ou distraerse do mellor xeito posible para evitar caer nun mundo morfeico. Pasan os minutos lentamente e é hora de poñerse a facer bolos, bolas, chapatas e pezas e pezas de pan, sabendo que lles haberá que dar un tempo de descanso para que chegue o intre no que a calor do forno de leña os acolla e lles outorgue a codia torrada que acada a súa máxima expresión no rocho que portan no curuto os moletes.

Pasado o tempo preciso é o intre de meter e sacar a pá. Unha vez e outra máis, retirando todo o pan que alí hai para logo repartilo polo pobo adiante. O pan nóso de cada día e así toda a vida.

O certo é que é un traballo ingrato porque que o alimento básico aumente de prezo cada ano coas conseguintes queixas da clientela, que sexa desterrado da mesa por dietas de adelgazamento, que vexas como o pan de molde ou as barras conxeladas invadan a boca dos máis novos e que o biodiésel chegue a ser competencia non dá ningunha satisfacción.

Poida que callobre sexa a palabra clave para estar o día de mañá orgullosos do Pan Galego, así con maiúsculas, así de protexidos por unha indicación xeográfica. Poida que o día de mañá. De momento, hoxe deitarémonos cedo para facer outra cocedura esta noite. Outra máis.

Comentarios