lunes. 30.11.2020 |
El tiempo
lunes. 30.11.2020
El tiempo

DANIEL MINIMALIA, PRIMEIRO GALEGO EN GAÑAR UN GRAMMY LATINO

"Inventeime un mánager para que me deixasen tocar en locais de California"

Daniel Minimalia. ARQUIVO.
Daniel Minimalia. ARQUIVO.
Leva toda a vida apostando pola posibilidade máis remota e gañando. A recompensa a tanto risco falto de lóxica chegoulle cun Grammy Latino ao mellor disco instrumental polo seu traballo Terra. Daniel nunca tivo que reinventarse porque non se deixou de inventar. Agora adica o seu premio á súa nai, una luguesa de Taboada falecida en marzo.

O XEFE do concesionario de coches en Ourense estaba contento co seu contable, un rapaz de 28 anos chamado Daniel Llorente Rey (Vitoria, 1983). O xoves recordou aquel día en que ía renovarlle o contrato e Daniel se lle adiantou cun email de despedida. Daniel, o rapaz que chegara con 3 anos a Ourense, o mozo que fora responsable para estudar Empresariais e traballar nun banco de Verín, elixira vivir da música instrumental baixo o alcume de Daniel Minimalia. Hai só horas que se converteu no primeiro galego en gañar un Grammy Latino.

Grava o primeiro disco Cuentos sonoros en 2011 e un ano máis tarde xa era músico profesional.
Si, tiven concertos en Madrid e Barcelona.

Conta eses comezos como se baixara por un tobogán. Vostede alugaba as salas e cobraba por billeteira. Na primeira actuación en Madrid tivo dez espectadores.
Buf! Eran señores maiores, parellas,...

E pensou en volver escribir ao xerente do concesionario.
Non! Os dez estaban moi entregados. Puxéronse de pé para aplaudir. Pensei en que había unha base para facer algo.

A entradas pouco lle deixaban. Como conseguía o financiamento para alugar as salas?
Pedín un préstamo.

Foi a un banco e dixo: "Boas, quero cartos para alugar salas para música instrumental".
Fixera un máster de emprendemento e daban facilidades. Non lles dixen para que quería os cartos. Dei bastantes concertos. Estiven dúas veces no Clavicémbalo de Lugo. O 80 por cento das actuacións foron un fracaso.

Devolveu o préstamo?
Si, claro! Empezou a haber un runrún. Caín ben na prensa e déronme cobertura. Empezaron a chamarme o Mike Oldfield español. Metía moita xente nos concertos e decidín que o seguinte paso era EE.UU. Fun a California.

En California non tiña apoio periodístico. Como convencía aos donos dos locais que lle deixasen tocar?
Creei dúas contas de correo. Unha era a miña e outra, a do meu mánager. As dúas contas levábaas eu e o mánager era ficticio. Fíxeno para darme importancia. Ao primeiro foi un desastre. Cando non tiña cartos volvía a Ourense. Gañei un premio de música independente en Hollywood e todo cambiou.

O segundo gran salto foi o Grammy Latino.
Xa estivera nominado en 2017 co meu terceiro disco, Origen. Empecei a meterme no mundiño.

Notou xa o efecto do premio?
Esta semana estou preparando dez concertos para marzo por España e en xuño irei a Alemaña. Supoño que terei algúns máis. O coronavirus está complicando todo.

Dedicou o premio á súa nai, que morreu o día 9 de marzo.
O día 8 de marzo eu tocaba en Madrid. Chamáronme o día anterior para avisarme de que estaba morrendo e fun despedirme. Foi un cancro fulminante. Ela estaba sedada, pero consciente. Non lle dixeran que ía morrer. Cando cheguei preguntoume: "Pero que fas aquí? Volve a Madrid para o teu concerto! Xa nos veremos o luns". A miña nai era da Moreda, en Taboada.

Vive dende hai cinco anos en Madrid. Onde pasou o confinamento?
En Madrid. Antes de que empezase puiden gravar o vídeo da canción Taurus.

Cal foi o último concerto?
O día 31 de outubro en Guadalajara. O verán non foi mal tal e como están as cousas co covid.

Cambiou a actitude do público?
Ten un extra de emoción e sensibilidade. Viven o concerto máis que antes.

O público cambiou, pero na prensa seguen chamándoo "o Mike Olfield español". Cansa?
Non me molesta, pero un artista debe ter a súa personalidade. Eu entendo que no primeiro disco, Cuentos sonoros, había temas que soaban a Tubular bells e que hai poucos referentes de música instrumental.
 

"Pasei a adolescencia tocando a guitarra encerrado no faiado da miña casa"
Cando tiña 13 anos empezou a subir ao faiado da casa coa guitarra do seu irmán, David, quen agora é xefe provincial de Tráfico en Ourense.
Supoño que aquel rapaz non soñaba cun Grammy Latino.
Non. Gustábanme Héroes del Silencio e Los Suaves. Collín uns apuntamentos de guitarra para aprender a tocar. Subía todas as tarde ao faiado. Pasei a adolescencia encerrado tocando a guitarra.
Preocupaba aos seus pais?
Ás veces queixábanse de que botaba demasiadas horas e de que non saía por aí como os outros, pero era un bo estudante.
Non tardou en formar parte da banda de rock Zirkus e mais da banda de folk Conhadeira.
Con 16 anos empecei a formar grupos de rock cos amigos. Despois toquei o baixo en Conhadeira.
Nunca escribiu unha letra?
Non. A primeira canción que escribín era instrumental. Chamábase Al decir adiós e estaba dedicada aos meus avós, que morreron na mesma semana. Pareceume que a música soa tiña a forza precisa, que expresaba o que quería sen letra. Non foi algo premeditado.
Cando decidiu ser músico?
Cando xuntei doce cancións decidín que debería gravar un disco e cando tiña o disco decidín deixar o traballo.
Foi unha cadea lóxica.
Si.

"Inventeime un mánager para que me deixasen tocar en locais de...
Comentarios