O Contos de Verán premia un alegato sobre o empoderamento feminino

O secretario xeral de Política Lingüística entregou o máximo galardón a Fátima Pérez ► Sara Méndez, que gañara en 2021, recibiu o segundo
G
photo_camera De esquerda a dereita, Blanca García Montenegro, Sara Méndez, Fátima Pérez e Valentín García. XESÚS PONTE

O xornal El Progreso fixo entrega este martes dos dous premios do undécimo certame de relatos curtos Contos de Verán. As galardoadas foron, nesta ocasión, Fátima Pérez Calderón, que foi a gañadora do concurso co relato O gráfico do encefalograma, un premio dotado con 1.000 euros, e Sara Méndez Seijo, segunda clasificada con Corazón de cartón e que se leva 500 euros de premio.

Trátase, nos dous casos, de relatos que abordan a dignidade das mulleres, tanto na vida cotiá (o relato gañador) como nun amor non correspondido (no relato que quedou en segundo lugar).

A presidenta do grupo El Progreso, Blanca García Montenegro, abriu o acto destacando que o relato gañador, O gráfico do encefalograma, destacaba "polo seu ritmo e porque está moi ben escrito".

Blanca García Montenegro
"Éncheme de orgullo que as protagonistas destes relatos teñen o mesmo espírito e a mesma forza que Rosalía de Castro"

Engadiu que tanto neste conto como no que quedou de segundo "as protagonistas resolven unha situación dun xeito directo, decidido, como facemos as mulleres e, como muller, éncheme de orgullo isto, que as protagonistas teñan o mesmo espírito e a mesma forza que tivo Rosalía de Castro".

Blanca García Montenegro destacou, ademais, o talento de Fátima Pérez, da que dixo que "pode chegar a facer unha gran novela", e de Sara Méndez, "que comezou moi nova a escribir e xa gañou este concurso con 14 anos".

A gañadora do certame asegurou que, no seu relato, tratou de reflectir "o desasosego, a angustia e a violencia que se exerce sobre as mulleres" e destacou o final "no que a protagonista é capaz de tomar unha decisión".

Fátima Pérez —que foi profesora de Francés no IES Nosa Señora dos Ollos Grandes— defende que "o cotián non debe ser tomado en balde porque é o que conforma a vida". Engadiu tamén que "a violencia exércese en contra das mulleres neses ámbitos domésticos onde aparecen as estruturas de poder".

Valentín García
"Publicar nun xornal ten moita máis complexidade que escribir un libro porque os lectores son máis diversos"

Sara Méndez —unha estudante de segundo de Bac no IES Ánxel Fole que aspira a estudar Filoloxía— dixo que este segundo premio "faime unha ilusión moi grande para seguir escribindo".

Esta rapaza gañou o certame en 2021 e escribiu xa varios relatos curtos e poemas, algúns deles  que garda por se algún día chega a publicalos.

O secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, subliñou que este certame conta cada ano con relatos de maior calidade. E resaltou, ademais, que "publicar nun xornal ten máis complexidade que escribir un libro porque os lectores son máis  e máis diversos".

O gráfico do encefalograma
Por Fátima Pérez Calderón
Foi un ataque de pánico. Vas nadar á piscina na procura de calma. Xa pasaras as bandeiriñas coloreadas, ías ben, pero fíxose todo auga, as bágoas encheron as gafas, unha pesa no peito inmobilizoute e so puideches estender brazos e pernas coma os afogados, deixarse ir, que máis tiña, o monitor botouse por ti, que che pasa, que tes, e ti, piltrafa mollada alentando, saloucando, sen articular palabra, uns brazos tatuados, novos, mornos fixeron un lazo agarimoso ao teu redor, xa pasou, xa pasou. 

Pico inferior no gráfico do encefalograma. Buscas imaxes que representen o teu estado, ese é o gráfico, picos arriba e abaixo. Houbo un tempo que a imaxe era a dunha maiorette, co teu bastón e coa túa marcha rítmica dirixías todo o mesmo tempo que sorrías e bailabas. 

Non pasa nada, repetías, claro que pasaba, pero xa o bailabas ti, soa, que podes con todo. 

Hoxe libras, saes correr á mañá cedo pola beira do río, nos cascos a playlist Correr, a cola que fixeches no pelo vaiche golpeando, plas, plas, música máis rápida, máis alta, as zapatillas agarran ben, recenden ás herbas que vas pisando, pasas diante do balneario, plas, plas, chegas á ponte vella, o romano brilla prata, entra ‘Baby Don’t Hunt Me’ de David Guetta, sobes a marcha ata a pasarela, a garza ao lado do freixo, plas, plas… 

Pico arriba. As endorfinas, zigzag. 

No vestiario, cálido e húmido, ir e vir das mulleres, saes da ducha e deixaste coidar polas túas mans que che botan a crema, hai outro mundo aí, as que veñen suadas do ximnasio, as que van comezar a xornada de traballo e teñen presa, as maiores que van a diario a ioga e quedan despois ó café, falan dos fillos, da comida que deixaron feita ou por facer, dos recados pendentes, de ir buscar os nenos á escola, a carga física, a mental, saudas e vas recollendo. Colles o móbil, dez perdidas.

Liña plana no gráfico. 

Chegas á casa e el xa marchou,os días sen limpar deixan pegada, fregadeiro ata arriba, cinceiro cheo, roupa polo chan. Díceche que qué máis ten, o traballo antes de nada, o seu, pensas, sintes que es unha compañeira de piso que lle amaña a vida, cando estala a ira, unha esaxerada, unha histérica, tola, que estás tola, que te chame tanto é porque quere saber como estás, se todo ben, sen ti non son ninguén, sabes canto te quero, que levas esa camiseta que che transparenta todo, por iso mírante, é a túa culpa. É todo sempre pola túa culpa. Agora pensas o que vas poñer, se lle gustará ou non. 

Case xa non quedas coas compañeiras do hospital porque non lle adicas tempo dabondo, se xa fas o que queres, vas á piscina, correr.. Pero o peor son os seus silencios, castígache cos silencios, se che abraza no sofá e non te deixas ir ou se non queres saír cos seus amigos… Cala, deixa de falar, silencio, e ti, que pasa? E el, nada. Estás enfadado? E el, non. Así que non queres enfadalo. Queres a súa mirada en ti, esas mans en ti, que che sorría, a ti. É pola túa culpa.

Pico abaixo. 

Colles o can, saes, chaves, teléfono, carteira, metes as mans nos petos, notas algo nos dedos, miras as faragullas brillantes que quedaran do nadal que pasaches soa. Rien va plus. Non podes máis. 

Colles o coche, saes polo Ceao, autovía, o cocker vai amarrado atrás, mirate coma se preguntara onde vamos, soa o teléfono, non o colles, non podes, non debes. Repites o que che dixo a túa amiga, es independente, tes traballo, es lista, tes vida, ven a miña casa. Podes, ti podes. Respiras, respiras. 

Pico arriba.

Comentarios