domingo. 20.09.2020 |
El tiempo
domingo. 20.09.2020
El tiempo

Os calçots dos Ancares

Eduardo Gómez González. EP
Eduardo Gómez González. EP
Eduardo Gómez, emigrante retornado de Cataluña a Padornelo, trouxo consigo o sabor destas cebolas que xa medran en Cervantes

Hai calçots en Cervantes, si. Maduran un pouquín máis tarde que en Cataluña, pero igual de ben, ou incluso mellor. Eduardo Gómez González, de Padornelo, é o responsable de que este sabor se coase nos Ancares.

Eduardo sempre levou a terra consigo. Marchou canda os seus irmaos a Barcelona no ano 1965, con 13 anos, pero nunca esqueceu os seus Ancares natais. "Nunca esquecín a Galiza, e nunca se me esqueceu falar o galego", comenta. Tanto é así que sempre se implicou no movemento asociativo cultural da emigración, e foi vicepresidente durante sete anos do Centro Galego Agarimos, en Badalona.

Cando hai uns anos xubilouse no taller de carrocería Barbany, onde comezou a traballar ao pouco de chegar –un taller que "foi a miña casa"–, el e a súa muller, Mercedes Ribas González, decidiron volver a Padornelo. Tamén neste caso trouxeron un anaquiño da terra consigo, e déronlle á súa horta a forma necesaria para acoller os calçots. Tamén, neste caso, Eduardo rapidamente buscou cómplices para compartir o sabor. En Padornelo non había asociación veciñal, pero si en Balgos, a poucos quilómetros. Alá foi, e alí o recibiron cos brazos abertos. Ao non ser da aldea fixérono socio de honra, e dende entón colabora con eles en numerosas actividades.

Os calçots chegaron a Cervantes no ano 2016. Foi cando trouxo unhas cebolas, para ver se se daban. Plantounas no mes de setembro, nun rego ben fondo e a trinta centímetros unhas das outras, seguindo as indicacións dun payés que se volcou en explicarlle como tiña que facer para que a cousa saíse ben.

"Cando brotan hai que tapalos -que é o que alí chaman calçar, e por iso chámanse calçots-. A operación de tapar con terra hai que repetila tres veces, e é por iso que se fai o rego moi fondo, o que permite botar a terra do lado", conta. Dese xeito, tres meses e pouca auga fan o calçot. O normal é recollelos en febreiro, e así foi este ano. Sen embargo, o confinamento truncou a calçotada que xa levan anos organizando cos de Balgos. Aínda que Eduardo repartiu moitos calçots aos veciños, conxelou outros coa esperanza de poder reunirse cando a situación sanitaria mellorase, e ese momento chegou.

Un ano máis, os calçots asáronse cos restos da poda das viñas, que en Balgos non faltan, pois na asociación andaron a recuperar o viño na zona. Despois, envólvéronse en papel de xornal durante dez minutos para acabalos de facer. Tamén se mollaron con salsa de avelá, ñora e aceite.

Despois destes anos, os calçots xa deron a súa semente cervantega, e un novo motivo de reunión para estes veciños.

Os calçots dos Ancares
Comentarios