A lembranza de Ramón Reimunde a Fernando Monterroso

O mariñán rescatou un texto que lle adicou ó crego cando se xubilou e que recollía a forma de ser deste crego moi popular pola súa fonda e sincera preocupación por cantos o rodeaban
Fernando Monterroso, en Ferreira. AEP
photo_camera Fernando Monterroso, en Ferreira. AEP

O escritor mariñán Ramón Reimunde lembra cun texto escrito con motivo da xubilación de Fernando Monterroso a figura deste crego e arciprestre que finou este mércores e que foi un home fondamente querido pola xente, comprensivo cos seus feligreses  e que, ademais, foi un gran estudoso da cultura clásica e da lingua latina.

El Progreso recolle integramente ese texto de Ramón Reimunde como homenaxe a Fernando Monterroso:

"Vivimos nun lugar onde aínda cantan os páxaros entre o verde e as vellas pedras. Gostaría ficar 300 anos escoitando o cántico da paxariña como o monxe Amaro da cantiga afonsina e ter amizade coa paxarada que viñese comer migallas na miña mao. Mais os paxaros voan, fican por aqui e viven con nós, absolutamente libres, alegrando o silencio da aldea, este lugar tan parecido ao paraíso, mentres un avión profana o ceo.

E agora lembro-me de ti, D. Fernando, que como un paxariño cantas en todos os enterros e misas deste Val. De como tatareabas a música gregoriana na que estaban transcritas as cantigas de Martin Codax no Pergamiño Vindel. Dos actos relixiosos máis íntimos da casa, primeiras comuñóns e tamén sepélios, como en todas as famílias.

A nosa vida é un camiñar contínuo cara a soidade final. Vamos deixando camiñantes atrás, amigos, alunos, historias que foron vidas. Mais para ti están as palabras de Xesus de Nazaré: Eu son o camiño, a verdade e a vida. Ese Xesus que tu levache a todos os recantos da irmandade rural, casa por casa, palabra por palabra, con tanta comprensión ante as debilidades humanas, con naturalidade e case discreción, como pedindo desculpas pola tua alta misión apostólica, divulgando de forma  sinxela e natural o único que hai que coñecer no cristianismo: as santas escrituras.

Honoris causa deberíamos falar das tuas aulas de latin e cultura clásica, dos teus coñecimentos de historia antiga. Mais eu prefiro contar da tua música e da tua persoa. Das tuas bondades, pacifismo, humanidade, comprensión e toleráncia que te fan tan querido por amigos, compañeiros e fregreses. Iso é asi e non ten volta: naide dirá que non é certo, asi que excusas a modéstia de negar o evidente de facto.

Do teu curriculum vitae mencionaremos que desde que naceche en Melide nun dia de San Ramón do ano fatídico da guerra civil, xa pasaron ben anos e moitos deles exerceche de cura. Desde 1983 es funcionário do ensino como profesor de latin, rara avis, porque pertences á especie en vias de extinción de curas maiores e profesores de línguas clásicas, que alguns necrófilos chaman mortas, requiescant in pace. Para que vexas que te honramos con latinismos, non falaremos do teu modus operandi nas aulas e na igrexa, porque iso é peccata minuta. Salvo un lapsus do meu pobre sermo vulgaris, queria agasallar-te con unha frase: "Amicus certus in re incerta cernitur".

Creo que de novo te chamaban “cariña de rosa”, por algunha expresión ou pola tua própria, sempre risoña. Cando te pos sério, pasamos da alegre luz do dia á tebra nocturna. En confianza os compañeiros  e alunos chamaban-te Monti. Pero tu realmente para todo o Valadouro e arredores es “Santa Cruz”, e tu levas a tua cruz co azúcar, que non permite dulcis vita. “Onde estiver o corpo, aí se xuntarán as águias” (Lucas, 17,37).

F.M.-(que neste caso non é frecuencia modulada da Cope)-, es latinista da escola mindoniense de D.Francisco Fanego; es fillo do Seminário de Mondoñedo, que por certo D. Fernando, perdoa, non foi berce de nengunha escola de poetas galegos, ainda que estudasen moitos ali, senón ao contrario, unha institución involutiva e represiva do galego, como se veria logo na litúrxia. Mais, deixemos iso, porque hoxe toca falar de ti.

Poucas veces escrebin algo (que merecese a pena do que se escrebe) a alguén por quen sentise tanto afecto, con quen non fago senón usar o meu atrevimento para falar por boca de todos, sobretodo dos sen voz, dos mudos. Benditos sexan os mudos, porque eles falarán con Deus. Poucas veces fun tan sincero como agora que digo que sinto mágoa de non poder falar xa contigo polos corredores do Instituto, dar-che a ler os textos antes de publicar, e ver-te e ouvir-te, meu benquerido D. Fernando, abade de Santo Tomé,  párroco de Santa Cruz, arcipreste do Valadouro. ¡Que bon bispo darias, Monseñor!

Comentarios